Saturday, August 20, 2011

அண்ணா ஹஜாரே!

அண்ணா ஹஜாரே! இன்றைய இந்தியாவில் இந்த பெயரை தெரியாத மக்கள் இருக்கிறார்களோ இல்லையோ அரசியல்வாதி(வியாதி)கள் இருக்க முடியாது. அந்த அளவிற்கு ஆளும் வர்க்கத்தின் தூக்கத்தை கெடுத்திருக்கிறார் இந்த முன்னாள் ராணுவ வீரர். சுதந்திர இந்தியாவில் ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணன் கூட்டிய கூட்டத்திற்கு பின்னர் ஒரு தனி மனிதனால் ஒரு மாபெரும் கூட்டத்தை கூட்ட அண்ணா அவர்களால் முடிந்திருக்கிறது என்றால் அது சாதாரண விஷயமல்ல. இந்தியாவை பல பிரச்சனைகள் பிடுங்கி தின்றாலும் மக்கள் அவற்றிற்கெல்லாம் வெகுண்டெழுவது அரிதாகவே நடக்கிறது. சாதி, மத, மொழி, இன, மாநில உணர்வுகளால் மக்கள் உடனடியாக உந்தப்பட்டாலும் அலை அலையாக கூடி வந்தது கிடையாது. அத்தகைய கூட்டங்களில் ஒரு சிலர் கிளர்ச்சி என்ற பெயரிலும், பந்த், கடையடைப்பு, ஆர்ப்பாட்டம் என்ற வடிவங்களிலும் வன்முறையை கட்டவிழ்த்து விட்டதே இந்த நாடு சர்வ சாதாரணமாக கண்டு வந்திருக்கும் உண்மை. அந்த வன்முறைகளில் தாங்கள் சிக்கி பலியாகி விடக்கூடாதே என்று பயந்து வீடுகளிலேயே மக்கள் தங்கி விடுவதையும் ஒரு சில சமூக விரோதிகள் ஏற்படுத்தும் நாச செயல்களையும் தங்களுக்கு கிடைத்த ஆதரவாக கிளர்ச்சியாளர்கள் எண்ணி விடுவதுண்டு. அதற்கு பயந்து ஆட்ச்சியாளர்கள் நமக்கேன் வம்பு என்று ஒதுங்கி விடுவதுமுண்டு. அத்தகைய காலகட்டத்தில்தான் அண்ணா அவர்கள் தலைமையில் திரண்டுள்ள மக்கள் கூட்டம் வியப்பையும் மகிழ்ச்சியையும் ஒருசேர தருகிறது. அத்தகைய அளவிற்கு மக்கள் ஊழலில் அடிபட்டு கிடக்கிறார்கள். ஒரு திடீர் கூட்டத்தை (unorganized) முறையாக செயல் படும் அளவிற்கு, வன்முறையில் ஈடுபடாத அளவிற்கு, அரசாங்கத்தை பயமுறுத்தும் அளவிற்கு திரட்ட முடிகிறதென்றால் இன்னும் இந்த நாட்டில் காந்தீய நெறிமுறைகள் உயிரோடுதான் இருக்கின்றன என்பது நிருபணமாகிறது. அதுவும் மிகுந்த வலிமையுள்ளதாக இருக்கிறது என்பது திட்டவட்டமாக தெரிகிறது.

திரு. அண்ணா அவர்களைப்பற்றி ஒரு சிலருக்குத்தான் முழுமையாக தெரியும். சாதாரண மக்களுக்கு அவர் ஒரு முன்னாள் ராணுவ வீரர், காந்திய நெறியை பின் பற்றுபவர், ஊழலுக்கு எதிராக போராடுகிறார் என்பது மாத்திரமே தெரியும். அவரை நம்பி எப்படி இவ்வளவு கூட்டம் வருகிறது. இங்கேதான் ஆன்மபலமும், உண்மையின் சக்தியும் நிதர்சனமாக தெரிகிறது. எத்தனையோ அரசியல்வாதிகள் ஊழலுக்கு எதிராக போராடுவோம் வாருங்கள் என்று அரை கூவல் விடுகிறார்கள். ஆனால் மக்கள் அவர்கள் சொல்லை ஒரு பொருட்டாகவே மதிப்பதில்லை. அவர்களை நம்பி தெருவில் இறங்குவதுமில்லை. சொல்லபோனால் அவற்றை ஒரு நகைச்சுவையாகவே கருதுகிறார்கள். இப்படி இருக்கையில் அண்ணா அவர்களை நம்பி ஒரு கூட்டம் வருகின்றதென்றால் அண்ணா அவர்களின் நேர்மையான செயல்பாடுகளும், வார்த்தைகளில் உள்ள நம்பிக்கையும்தான் காரணம் என்று கூறவேண்டும். இல்லையென்றால் சோனியாவோ, கருணாநிதியோ, ஜெயலலிதாவோ, லாலுவோ, மாயாவதியோ, முலாயமோ, எடியூரப்பாவோ அல்லது வேறு அரசியல்வாதிகளோ ஊழலுக்கெதிராக அறிக்கையை விட்டவண்ணம் இருக்கிறார்கள். அவர்களை நம்பி பொது மக்கள் வருவதில்லை. அவர்களை நம்பி வருபவர்கள் அவர்களைப்போன்றே ஆதாயத்தை எதிர்பார்த்து வரும் கட்சிக்காரர்கள், ஊழல்வாதிகள், ஒப்பந்தக்காரர்கள், சாராயவியாபாரிகள் மற்றும் பிற சமூக விரோத செயலை செய்பவர்கள் மாத்திரமே. அவற்றையும் காசுகொடுத்துத்தான் அவர்களால் கூட்ட முடிகிறது. அவ்வாறில்லாமல், சாதாரண மக்கள் தாங்களாக ஒரு மனிதனை நம்பி வருகிறார்கள் என்றால் பிறர் மீது இல்லாத ஒரு நம்பிக்கை அவர்மீதும் அவர் வார்த்தைகளின் மீதும் அவர்களுக்கு இருக்கிறது என்றுதான் கூறவேண்டும். அவர்கள் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள், தங்கள் நாட்டின் எதிர்காலத்தைப்பற்றி கவலைப்படுகிறார்கள், மற்றைய எல்லா களங்கங்களுக்கும் இதுதான் மூல காரணம் என்று நம்புவதாலேயே இப்படி காஷ்மீரம் முதல் கன்னியாகுமரி வரை அணி அணியாக கிளம்பி வருகிறார்கள். இத்தனைக்கும் அண்ணா அவர்களிடம் வசீகரமோ, வார்த்தை ஜாலங்களோ, அரசியல்வாதிகளிடம் காணப்படும் வாழ்க-ஒழிக போடும் கூட்டமோ கிடையாது.

அண்ணா என்ற வார்த்தை மிகவும் வசீகரமானது. திருவண்ணாமலையில் குடிகொண்டிருக்கும் இறைவனை அண்ணாமலை என்றுதான் அழைப்பார்கள். ஆண்ட முடியாத தீப்பிழம்பு என்பது அதன் பொருள். வயதில் மூத்த ஆண்பிள்ளையை இளையவர்கள் அண்ணா என்று அழைப்பது நம் தமிழ் மரபு. நம்மைவிட உயர்ந்தவன் என்பது இதன் பொருள். தமிழகத்தின் முன்னாள் முதல்வர் திரு. அண்ணாதுரை அவர்களையும் மக்கள் அன்போடு அண்ணா என்றுதான் அழைக்கிறார்கள். இது ஒருவரின் பெயரின் முன்பாதியை சுருக்கி கூப்பிடுவது போன்றதல்ல. அன்புக்கு பாத்திரமானவரை அழைப்பதாகும். அப்படித்தான் இன்று மீண்டும் ஒரு அண்ணா இந்திய மண்ணில் ஒரு எழுச்சித் தாகத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளார். இதில் இளைஞர்கள் பெருமளவில் கலந்துக்கொண்டிருப்பதுதான் மிகவும் கவனிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று.

திரு. அண்ணா அவர்கள் வைத்துள்ள கோரிக்கை சிறுபிள்ளைத்தனமானது என்று மிகவும் கற்றறிந்ததாக நினைப்பவர்கள் கூறுகிறார்கள். அவர் அப்படி என்ன கேட்டுவிட்டார்? ஊழல் செய்யும் அரசியல்வாதி, நீதிபதி, ஆட்சியாளர்கள் போன்றோரை விரைந்து விசாரித்து தண்டிக்க ஒரு நேர்மையான அமைப்பு வேண்டும் என்கிறார். இதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும்? நந்தன் நிலக்கேணி கூட அரசியல்வாதிகளுக்கு ஆதரவாக, "அண்ணா அவசரப்படக்கூடாது, அவர்களுக்கு நேரம் கொடுக்க வேண்டும்" என்கிறார். 1969 முதல் வெளிச்சத்தை காண முடியாமல் தவிக்கும் முயற்ச்சிக்கு இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு நேரம் கொடுக்க வேண்டும்? அண்ணா அவர்கள் எடுத்துள்ளது மிகப்பெரிய ஆயுதம். அது கட்சி வித்தியாசமில்லாமல் அனைத்து அரசியல்வாதிகளின் அடிமடியில் கை வைத்துள்ளது. அதனால்தான் அண்ணா அவர்கள் முன்வைக்கும் வாதத்திற்கு பதில்வாதம் தராமல் அவர் அணியினரை தனிப்பட்ட முறையில் விமரிசிக்கிறார்கள். குணப்படுகொலை (Character Assassination) செய்யும் தீவிரப்பணியில் இறங்கியிருக்கிறார்கள். முதலில், முன்னாள் தேங்காய்மூடி வக்கீலும் இந்நாள் 2G ராசாவின் வக்கீலுமான கபில் சிபல் என்ற அரிச்சந்திரனை விட்டு அண்ணாத்தரப்பில் நியாயம் இல்லை, அவர்கள் சொல்வதையெல்லாம் ஏற்க முடியாது, அவர்கள் கூறும் லோக்பால் அவசியமற்றது என்று காக்காய் கூச்சல் போட்டார்கள். அடுத்து, ஒண்ணாம் நம்பர் யோக்கியன் அமர்சிங்கை விட்டு சாந்தி மற்றும் பிரசாந்த் பூஷண்களுக்கு எதிராக ஒரு கள்ள C.D. யை வெளியிட்டார்கள். பிறகு, "அண்ணா அவர்கள் ஒரு ஊழல்வாதி" என்று ஊழல்திலகங்களின் மின்விசிறி மனீஷ் திவாரி அறிக்கை வெளியிட்டார். இப்போது, அருணா ராய் என்கிற பெண்மணி மூலமாக அண்ணாவின் கூட்டத்தை உடைக்கப்பார்க்கிறார்கள். அந்த அம்மையார் மூன்றாவது லோக்பாலை தயாரித்திருக்கிறார்களாம். இரண்டாவதையே ஏற்காமல் பிடிவாதம் பிடிக்கும் அரசு இவர் சொல்வதையா ஏற்கப்போகிறது. இதில் அரசின் கைப்பாவையாக இவர் செயல்படுவது பட்டவர்த்தனமாக தெரியவில்லையா? 

இவற்றிற்கெல்லாம் முத்தாய்ப்பாக அலிபாபவுக்கெதிரான கூட்டத்தின் தலைவன், நம்முடைய நேர்மையான (?) பிரதமர், "ஊழலுக்கு எதிராக வலிமையான லோக்பாலை உருவாக்குவோம்" என்கிறார். இதே புண்ணியவான்தான் ராசா செய்ததெல்லாம் தமக்குத்தெரியும், அவர் தம்மிடம் சொல்லிவிட்டுத்தான் செயல்பட்டார், 2G விவகாரத்தில் எல்லாம் முறையாகத்தான் நடந்திருக்கிறது" என்று ராசா கைதாகும் வரைக்கூறிக்கொண்டிருந்தார். இப்போது யோக்கியன் வேஷம்போடுகிறார். வலிமையான லோக்பாலை இவர் எப்படி கொண்டுவருவார்? இவர்கள் நிறைவேற்றத் துடிக்கும் லோக்பால் ஒரு ஜேப்படி (Pick-Pocket) திருடனைக்கூட எதுவும் செய்ய முடியாதே? எதை வைத்து இவர் இப்படியெல்லாம் பேசுகிறார்? காரணமில்லாமல் இருக்க முடியாது. நம்முடைய பிரதமர் பதவிக்கு காங்கிரசில் ராகுல் காந்தியைத் தவிர வேறு யாரும் போட்டியாளர் இல்லை. அவர் தலைமைத்தாங்க இருக்கும் காங்கிரஸ் கட்சியை சின்னாபின்னமாக்கிவிட்டால் பிறகு யார் போட்டியை ஏற்படுத்த முடியும்? சந்தோஷமாக காலத்தைக் கழிக்கலாமே! என்பது அவர் எண்ணம் போலும். 

நவீன அன்னைத்தெரேசா, பதவியைத்துறந்ததாக தியாகி பட்டம் கட்டிக்கொண்டு அத்தகைய பதவிகளில் தன்னுடைய அதிகாரத்தை இயல்பாக செலுத்தும் காங்கிரசின் தலைவியான சோனியாவைப்பற்றி கேட்கவே வேண்டாம். "ஊழலுக்கு எதிராக ஒன்றுசேர்ந்து போராடுவோம்" என்று அண்ணாவுக்கு வெட்கமில்லாமல் கடிதம் எழுதுகிறார். குட்ரோச்சியை தப்பிக்க அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் தம்முடைய அடிவருடிகளின் ஆட்சியை விட்டு செய்ததே இந்த புண்ணியவதிதான். போபார்ஸ் ஊழலில் போன பணம் திரும்பி வரும் என்று எந்த இந்தியனும் கனவுகூட காண முடியாது. போதாகுறைக்கு 2G யில் இவர்களுக்கு தெரியாமல் ஊழல் நடந்திருக்க முடியாது என்று சில வாரங்களுக்கு முன்னர் கருணாநிதி சொல்லாமல் சொன்னார் (ராசா தனியொருவராக இவ்வளவு பெரிய ஊழலை செய்திருக்க முடியாது என்பது அவர் வாதம்) இத்தகைய பெருமைமிகு பெண்மணியுடன் ஒன்று சேர்ந்து ஊழலை ஒழிக்கப் புறப்படுவது கருவாட்டிற்கு பூனையை நம்பி காவல் வைப்பது போலத்தான்.

எதிர்கால நம்பிக்கை நட்ச்சத்திரம், அடுத்த பிரதமர் என்றெல்லாம் இவர்களால் வருணிக்கப்படும் இளைஞர் ராகுல் காந்தி என்ன செய்கிறார்? பிரதமர் பதவியை ஏற்கவும் முடியவில்லை ஏற்காமல் இருக்கவும் முடியவில்லை. பதவியில் அமராமலேயே ஒரு சூப்பர் பிரதமர் போல செயல் படுகிறார் இந்த மனிதர். மாயாவதிக்கு எதிராக எப்படியெல்லாம் செயல் பட்டால் வரும் தேர்தலில் உத்தரப்பிரதேச தேர்தலில் வாக்குகளைப்பெறலாம் என்று செயல் படவே அவருக்கு நேரம்போதவில்லை. ஏற்கெனவே பிகார் தேர்தலில் ரத்தம் காக்க பேசியும் முன்பெல்லாமில்லாத அளவிற்கான தோல்வியை சந்தித்த காங்கிரஸ் உ.பி. யிலும் அந்த கதியை அடையவேண்டும் என்கிற அளவிற்கு பாடுபட்டுக்கொண்டிருக்கிறார். உ.பி. விவசாயி போராட்டங்களை முன்னின்று நடத்த முனைந்த அவர் மகாராஷ்டிரா விவசாயிகள் போராட்டத்தை நடத்த முன்வராததற்கு காரணம் அங்கு நடப்பது காங்கிரஸ் ஆட்சி. அது போக இப்போதைக்கு அங்கே தேர்தலுமில்லை. பின் எதற்காக போராடப்போகிறார். இப்படிப்பட்ட மனிதர் சொல்லித்தான் அண்ணாவை சிறையிலிருந்து விடுதலை செய்ய பிரதமர் உத்தரவிட்டாராம். இந்த காங்கிரஸ்காரர்கள் ராஹுளை புகழ்வதாக எண்ணி பிரதமரை இகழ்ந்திருக்கிறார்கள். இதுகூட புரியாத மனிதரா நம் பொருளாதார மேதை? அதுதான் காங்கிரசை உண்டு-இல்லை என்று பண்ணிக்கொண்டிருக்கிறார். நரசிம்மராவின் சீடரல்லவா? காங்கிரசை ஒழித்துவிட்டுத்தான் மறுவேலை பார்ப்பார் போலிருக்கிறது.


லோக்பால் மட்டுமே ஊழலுக்கு தீர்வல்ல. ஆனால் அந்த முயற்சியில் ஒரு சிறு ஏற்பாடுதான் இது. இதற்கே அரசியல்வாதிகள் முட்டுக்கட்டைப் போடுகிறார்கள் என்றால், ஊழலைக்களைய பொதுமக்களாகிய நாம் மிகப்பெரிய சவால்களை சந்திக்க தயாராக இருக்க வேண்டும். அந்த வகையில் அண்ணா உண்டுபண்ணிய எழுச்சித்தீபம் அணையாமல் காக்க வேண்டும். நாம் நேர்மையாக இருப்போம், நேர்மையாக செயல்படுவோம் ஒழுக்கத்தை நம் மூச்சாக கொள்வோம், நம் இளையத்தலைமுறையை அவ்வாறே வளர்ப்போம் என்று நாம் ஒவ்வொருவரும் செயல்பட்டாலொழிய அத்தகைய நிலையை அடைய இயலாது. அவ்வாறு செயல்படுவதொன்றும் சாதாரண காரியமல்ல. வரிசையில் (Queue) நின்று நாம் எத்தனைப்பேர் செல்ல தயாராக இருக்கிறோம். அதிலிருந்து சிலர் விலகிச்செல்லும்போது எத்தனைப்பேர் தட்டிக்கேட்கிறோம். மாறாக நாமுமல்லவா விலகிச்செல்ல முற்படுகிறோம். நாம் ஒருவர் மட்டும் திருந்தினால் போதுமா? என்று நொண்டிச்சாக்கு சொல்லுவதற்கு நம்மை நாம் தயார்படுத்திக் கொள்கிறோமே  தவிர நாம் நேர்மையாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பது கூட கிடையாது. இத்தகைய நேர்மைக்குறைவு நம்மிடம் இருப்பதாலேயே நாம் அடுத்தவர் செய்யும் தவற்றை தட்டிக்கேட்கும் பலமும் உரிமையும் இழந்து விடுகிறோம். அத்தகைய தன்மை வாய்ந்த நம்மிடமிருந்தே இந்த மோசமான அரசியல்வாதிகள் உண்டாகிறார்கள். ஆக ஊழலை ஒழிப்பதற்கு சட்டம் தேவையில்லை. அது போதவும் போதாது. நம்மிடம் நேர்மையை வளர்த்துக்கொண்டாலேயே ஊழல் தானாக மறைந்து விடும். இருட்டை ஒழிக்க தீபத்தைத்தவிர வேறோர் ஆயுதமிருக்க முடியுமா? உங்கள் ஆதரவை நல்கிட இந்த தளத்துக்கு விஜயம் செய்யுங்கள்: Fight Corruption

Thursday, August 11, 2011

புண்படும் தமிழ் உணர்வுகள்

தமிழ் உணர்வுகளை புண்படுத்துவதே தமது தலையாய நோக்கம் என்று மத்திய அரசு செயல் படுகிறதோ என்கிற எண்ணம் நமக்கு வளரத்தான் செய்கிறது. கருணாநிதியின் ஆதரவில் செயல் படும் அரசு அல்லவா அவ்வாறுதான் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். 

சமீபத்தில் இலங்கை நாடாளுமன்ற குழு ஒன்று நமது நாடாளுமன்ற நடவடிக்கைகளை பார்வையிட வந்திருந்தது. அது கண்டு ஆத்திரமடைந்த தமழக உறுப்பினர்கள் கண்டன கோஷங்களை எழுப்பினார்கள். இதற்கு சபாநாயகர் வந்திருந்த குழுவினரிடம் மன்னிப்பு கூறினாராம். இது பற்றி தமது "துக்ளக்" இதழிலும் கூட திரு. சோ அவர்கள் குறிப்பிட்டு இவ்வாறு செய்திருக்க வேண்டாம், வெளிநடப்பு செய்திருந்தாலே போதும் என்று குறிப்பிட்டிருந்தார். ஆனால் தமிழக உறுப்பினர்கள் செய்ததில் எந்த தவறுமில்லை. சுரணை உள்ளவர்கள் செய்வதைத்தான் அவர்கள் செய்திருக்கிறார்கள். ஒரு பஞ்சாபி அல்லது வங்காளி அல்லது இந்திக்காரன் மீது அட்டூழியம் செய்த ஒரு அந்நிய நாட்டு குழுவை இப்படி அழைத்திருப்பார்களா ஆட்சியாளர்கள்? அப்படி நடந்திருந்தால் லாலுவும், முலாயம், பாதல், தாக்கரே அல்லது மம்தா போன்ற வடநாட்டு உறுப்பினர்கள் எல்லாம் மாலையிட்டு மரியாதை செய்து வந்தவனின் பேச்சை கேட்டுக்கொண்டிருப்பார்களா? அல்லது அவர்களின் செய்கைக்கு சபாநாயகர் மன்னிப்பு கேட்டிருப்பாரா? 


அடுத்ததாக நடந்தது இன்னும் கேவலம். 10/08/2011 அன்று சபை அலுவல் பட்டியலில் "இலங்கையில் நடைபெற்ற படுகொலைகள் பற்றியும் இலங்கை அரசின் செயல்பாடுகள் பற்றியும் விவாதம்" என்கிற வாசகம் இடம் பெற்றிருந்தது. உடனடியாக ஒரு காங்கிரஸ் உறுப்பினர் சபாநாயகரிடம் ஓடி சென்று "அந்நிய நாட்டின் செயல்பாட்டை பற்றி நம் அவையில் விவாதிப்பது மரபல்ல. இது அவர்களின் உள்நாட்டு பிரச்சனை. அதில் நாம் தலையிட கூடாது" என்று கூறினாராம். (இப்படிப்பட்ட ஞானோதயம் காங்கிரஸ்காரனுக்கு மட்டும்தான் தோன்றும். இவர்கள் கட்சித்தலைவர்கள் கொள்ளை அடித்த பணத்தை சுவிஸ் வங்கியில் போட்டபோது அப்படி போடாதீர்கள் நம்மூர் வங்கியிலேயே போடுங்கள் என்று சொல்லவேண்டியதுதானே?) உடனடியாக பிற்பகலில் திருத்தப்பட்ட அவை அலுவல்களை சபாநாயகர் வழங்கினாராம்.அதில் "இலங்கையில் இந்தியாவால் மேற்கொள்ளப்படும் புனரமைப்பு பணிகள்" என்று மட்டும் இருந்ததாம். எப்படி இருக்கிறது தமாஷ்? ஏன், கடந்த காலங்களில் இவர்கள் அந்நிய நாட்டை பற்றி சபையில் விவாதித்ததே இல்லையா? திபத்தில் சீனாவின் செயல்பாடு, கிழக்கு பாகிஸ்தானில் (இன்றைய பங்களாதேஷ்) மேற்கு பாகிஸ்தானின் செயல்பாடு, குவைத்தில் இராக்கின் செயல்பாடு, மத்திய கிழக்கில் இஸ்ரேலின் செயல்பாடு, இன்னும் தென்னாப்பிரிக்க, பிலிப்பைன்ஸ், ஆஸ்திரேலியா போன்ற எண்ணற்ற நாடுகளின் செயல்பாடுகளை பற்றி இவர்கள் வாய் கிழிய பேசியிருக்கிறார்களே? சமீபத்தில் கூட பர்தா விவகாரத்தில் பிரான்சை பற்றி பேசினார்கள் அல்லவா? அப்படி இருக்கும்போது இலங்கையை மட்டும் ஏன் பேசக்கூடாது? இத்தனை தலைக்குனிவும் தமிழனுக்கு மட்டும் நேர்வதேன்? அதற்கு காரணம் இருக்கிறது. சொரணை கேட்ட கருணாநிதி கும்பல் மத்திய அரசை ஆதரிக்கிறது. இனத்தை காட்டிக்கொடுத்தல், ஊரை கொள்ளை அடித்து குடும்பத்தை வளர்த்தல், தமிழ் மொழியை வைத்து பிழைப்பு நடத்துதல் என்று பல இழிவான செயல்களை இந்த கும்பல் செய்து விட்டு தமிழன் என்றால் இப்படித்தான் இருப்பான் என்று ஒரு தவறான தோற்றத்தை ஏற்படுத்தி விட்டார்கள். கிட்டத்தட்ட காங்கிரசின் கொத்தடிமையாக தி.மு.க. இருப்பதால்தான் ஒட்டுமொத்த தமிழினமும் இப்படி தலைகுனிய நேரிடுகிறது. இதை தலைநிமிர செய்ய வேண்டியது நம் ஒவ்வொருவரின் கடமையாகிறது. 

Tuesday, August 9, 2011

சமச்சீர் கல்வி

சமச்சீர் கல்விதான் தர வேண்டும் என்று உச்ச நீதி மன்றம் தீர்ப்பு (09/08/2011) வழங்கி விட்டது. இது பற்றிய சர்ச்சைக்கு தீர்வு அளிக்கப்பட்டுவிட்டது. இனி மாணவர்களும் ஆசிரியர்களும் நிம்மதியாக கல்விப்பணியை பார்க்கலாம். கல்வி தரமானத அல்லது தரமற்றதா என்பதை வரும் காலங்கள்தான் முடிவு செய்யவேண்டும். IIM, IIT போன்ற கல்வி கூடங்கள் நடத்தும் தேர்வுகளில் பங்கு பெற்று தேர்ச்சி பெற முடியாத நிலை அரசு கல்வி நிலையங்களில் படித்த மாணவர்களுக்கு இருந்து வந்திருக்கிறது. இந்நிலையில் சமச்சீர் கல்வி என்ற போர்வையில் அரசு பள்ளிகளின் நிலைமை விஸ்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இனி தமிழக மாணவர்கள் எப்படி செயல் பட போகிறார்கள் என்பது போக போகத்தான் தெரியும். 

இந்த சமச்சீர் கல்வி குளறுபடியில் இரண்டு விஷயங்கள் நாம் கவனத்தில் கொள்ளத்தக்கது. ஒன்று ஜெயலலிதா அரசு காட்டிய முதிர்ச்சி மற்றது நீதி மன்றங்களின் செயல்பாடுகள்.

1. சமச்சீர் கல்வி குறித்து எந்த ஒரு தீர்ப்பு வந்தாலும் அதை நிறைவேற்றுவோம் என்று சட்டசபையில் ஒரு நாள் முன்னதாகவே அறிவித்து, தீர்ப்பு வெளிவந்தவுடன் அதை மறுபடியும் கூறிய ஜெயலலிதாவின் உறுதியும் தைரியமும் பாராட்டத்தக்கது. அவர் வேண்டுமானால் பிடிவாதம் பிடித்திருக்கலாம். உச்ச நீதி மன்ற தீர்ப்பை புறம் தள்ளி சட்டசபையில் புதிய சட்டம் நிறைவேற்றியிருக்கலாம். இதற்கெல்லாம் ஏற்கெனவே நிறைய முன்னுதாரணங்கள் உள்ளன. முல்லைபெரியாறு அணை விவகாரத்தில் கேரளா அரசு உச்சநீதி மன்ற தீர்ப்பை செயல் படுத்தாமல் புதிய சட்டம் இயற்றியது. காவிரி நதி நீர் பிரச்சனையிலும் கர்நாடக அரசு இப்படித்தான் செய்தது. இட ஒதுக்கீட்டு தீர்ப்பிலும் தமிழக அரசும் இதே கொள்கையை கடைப்பிடித்து வருகிறது. முன்னுதாரணங்கள் இப்படி இருக்கும் நிலையில் ஜெயலலிதாவின் தமிழக அரசு அந்த பாதையை மேற்கொள்ளாமல் தீர்ப்பை நடைமுறை படுத்தும் முடிவை மேற்கொண்டுள்ளது பாராட்டப்பட வேண்டிய ஒன்று. தன்னுடைய அரசு தவறு என்று நினைக்கும் ஒரு விஷயத்தை புறம்தள்ள நினைத்தது. அதில் சட்டப்படி தீர்வு காண நினைத்து அதற்குண்டான அனைத்து வழிகளையும் சந்தித்தது. கடைசியில் நிலைமை இதுதான் என்று தீர்மானமானபின் அதை பின்பற்ற முடிவு செய்துள்ளது. இதில் குற்றம் காண்பதற்கு ஒன்றுமில்லை. இரண்டு மாதங்கள் பிள்ளைகளின் படிப்பு வீணானது என்று கருதுவோரின் கவனத்திற்கு: 1985 - ல் ஆசிரியர்கள் சுமார் 47 நாட்கள் வேலை நிறுத்தம் செய்தார்கள். அப்பொழுது மாணவர்களின் படிப்பு பாதிக்கப்பட்டது. 1987 - ல் மரம்வெட்டியார் செய்த மறியல் காரணமாக எண்ணற்ற பள்ளிக்கூடங்கள் இயங்காமல் மாணவர்களின் படிப்பு பாதிக்கப்பட்டது. இத்தகையோர்தான் இன்று மாணவர்களின் படிப்பைப்பற்றி பெரும் அக்கறை கொண்டிருக்கிறார்கள்.

2. நீதிமன்றங்கள் அரசின் கொள்கை முடிவுகளில் எப்படி தலையிடுகின்றன என்பது புரியவில்லை. முந்தைய அரசின் கொள்கை முடிவு தற்போதைய அரசுக்கு ஏற்புடையதாக இல்லை எனும்போது அதை அரசியலமைப்பு சட்டத்திற்கு உட்பட்டு மாற்றுவது அந்த அரசின் தலையாய பணியாகிறது. அத்தகைய வாக்குறுதிகளை கொடுத்தே அவர்கள் ஆட்சிக்கு வந்திருக்கிறார்கள். இதை தவறு என்று எப்படி கூற முடியும். காங்கிரஸ் ஆட்சியின்போது மும்மொழிக்கொள்கையுடைய தமிழகம் கழகங்களின் ஆட்சியில் இருமொழி கொள்கைக்கு மாறியது. இதை தவறு என்று கூறி மும்மொழி கொள்கையே தொடர வேண்டும் என்று எப்படி கூற முடியும். கொள்கை முடிவுகள் அரசியலமைப்பு சட்டத்திற்கு புறமாகாதவரை அதை தவறென்று கூற முடியாது. சமச்சீர் விஷயத்தில் நீதி மன்றங்கள் செய்திருப்பது இதுதான்.

3. கருணாநிதியின் சிறுபிள்ளைத்தனத்தையும் இங்கே குறிப்பிட்டாக வேண்டும். தமிழக அரசு உச்சநீதி மன்றத்தில்  மேல்முறையீடு செய்ய இருந்த நிலையில் 'தமிழக அரசு அடம் பிடிக்கக்கூடாது, இதில் யாருக்கும் வெற்றி தோல்வி இல்லை' என்றெல்லாம் உபதேசித்த கருணாநிதி, இன்று உச்சநீதி மன்ற தீர்ப்பை கொண்டாடுவோம் என்று அறிக்கை விதித்திருப்பது கீழ்த்தனமானது மற்றும் கண்டிக்கத்தக்கது. (வட்டம், மாவட்டங்கள் எல்லாம் ஒருவர் பின் ஒருவராக சிறைக்கு அணிவகுத்த நிலையில் கொண்டாட அங்கே யார் இருக்கிறார்கள் என்பது வேறு கதை) தங்கள் வீட்டு வாரிசுகளை இந்த சமச்சீர் திட்டத்தில் படிக்க வைத்து விட்டு இவர் கொண்டாடட்டும். ஏற்கெனெவே இந்தி ஒழிப்பு என்று ஒரு தலைமுறையையே தீர்த்து கட்டிய இவர்கள் இன்று சமச்சீர் என்ற பெயரில் தமிழினத்தின் எதிர்காலத்தையே கேள்விக்குறியாக்கி இருக்கிறார்கள். இதைத்தான் கொண்டாட சொல்லியிருக்கிறார் போலும். 

Tuesday, July 5, 2011

காங்கிரஸ் கையில் "தெலுங்கானா"

இன்னைக்கு இந்த நாட்ட பிடிச்சிருக்கிற பல சனியன்களுக்கு விதை போட்டது காங்கிரசும் அதன் அரசாங்கங்களும்தான். அது காஷ்மீர், பஞ்சாப், அசாம், மாவோயிஸ்ட், என்று அந்த பிரச்சனையாயிருந்தாலும் சரி அதில் காங்கிரசின் கை வண்ணம் மட்டுமே இருக்கும். அந்த அளவுக்கு இந்த நாட்டில் பல கொடிய வன்முறைகளுக்கு வித்திட்டு, தண்ணீர் ஊற்றி வளர்த்து வந்திருக்கின்றது இந்த காங்கிரஸ். அதன் தொடர் முயற்சிகளின் மற்றொரு அம்சம்தான் தெலுங்கானா பிரச்சனை. 

நாடு சுதந்திரம் பெற்றவுடன் நிர்வாக வசதிக்காக ஐந்து பிரிவாக பிரித்து அமைக்கலாம் என்று யோசனை சொன்னார் ராஜாஜி. வடக்கு, தெற்கு, கிழக்கு, மேற்கு மற்றும் மத்திய மாகாணங்களாக அவை இருக்கட்டும் என்று சொன்னார். ஆனால் அதை காதில் போட்டுக்கொள்ளாமல் நேரு மொழி வாரி மாநிலங்கள் என்று குறுகிய கண்ணோட்டத்துடன் மக்களை பிரித்து வைத்தார். இன்று ஒரு மாநிலத்தவர் மற்ற மாநிலத்தவரை விரோதியாக பார்க்கும் மனப்பான்மைக்கு வித்திட்ட புண்ணியவான் நேருதான். அந்த சமயத்தில்தான் தனி ஆந்திர மாநிலம் வேண்டும் என்று தெலுங்கு மொழியை தாய் மொழியாக கொண்ட சிலர் போராட்டம் நடத்தினர். அவர்கள் கேட்டது அன்றைய சென்னை ராஜ்தானியிலிருந்து ஆந்திராவை பிரித்து கொடுக்கும்படி கேட்டனர். அவர்கள் கேட்ட ஆந்திராவில் தெலுங்கானா என்ற பிரவு இல்லை. ஏனெனில் தெலுங்கானா என்பது அன்றைய ஹைதராபாத் நிஜாமின் ஆளுகைக்குட்பட்ட பகுதியாக இருந்தது. சென்னை ராஜதானி என்பது ஒரிசா, கடலோர ஆந்திரா, ராயலசீமா, தமிழ்நாடு, மலபார் மற்றும் திருவாங்கூரை தவிர்த்த கேரளம் ஆகிய பகுதிகளை உள்ளடக்கியது. இதில் தெலுங்கானா இல்லவேயில்லை. ஆந்திர மாநில போராட்டக்காரர்கள் கேட்டது கடலோர ஆந்திரா மற்றும் ராயல சீமாவை உள்ளடக்கிய தனி ஆந்திர பிரதேசம் மட்டுமே. இது 1956 இல் உருவாக்கப்பட்டது. அப்போது அவர்கள் கேட்ட பகுதிகளை மட்டுமே தந்திருந்தால் இன்று இத்தகைய நிலைமை இல்லை. ஆனால் நேரு தான்தோன்றி தனமாக ஹைதராபாத் பகுதியை சார்ந்த தெலுங்கானாவையும்    அதனுடன் இணைத்து ஆந்திர பிரதேசத்தை உருவாக்கினார். அப்படி செய்யும்போதே அந்த பகுதி மக்கள் அதை எதிர்த்து ஆர்ப்பாட்டத்தில் இறங்கினர். ஆனால் நேரு சொல்வதை தடுக்க யாருக்கு அந்த காலத்தில் தில் இருந்தது. அதனால் அந்த போராட்டம் என்பது நீறு பூத்த நெருப்பாகவே இருந்து வந்தது. அவ்வப்பொழுது தலை தூக்கி சில சமாதானங்களில் அடங்கி வந்து கொண்டிருந்தது போராட்டம்.  

இன்றைய போராட்டம் ஏறத்தாழ முடிவுறும் நிலைக்கு வந்து கொண்டிருந்த பொழுது அதில் நீரூற்றுவதற்கு பதிலாக பெட்ரோலை ஊற்றி மீண்டும் பற்றி எரிய வைத்து விட்டது அதே காங்கிரஸ் அரசு. எங்கே போராட்டத்தினர் வெற்றி பெற்று அதன் பெருமை முழுவதும் அந்த பகுதியினருக்கு போய் விடுமோ என்று இந்த பிரச்சனையில் தலையிடாத கடலோர ஆந்திர, ராயலசீமா மக்களை தூண்டி விட்டு ஆந்திராவை பிரிக்க கூடாது என்று கோஷமிட வைத்து விட்டது காங்கிரஸ். இன்று நிலைமை சீரடைவதற்கு பதிலாக மோசமடைந்து விட்டது. தெலுங்கானா கொடுத்தாலும் வன்முறை இல்லாவிட்டாலும் வன்முறைதான் என்ற முடியாத நிலைக்கு தள்ளிவிட்டது காங்கிரஸ். 

தெலுங்கானா கோரிக்கை என்பது நாடு சுதந்திரம் பெற்று ஆகின்ற காலத்தை போன்றே பழமையானது. அம்மக்களின் உணர்வுகளை புரிந்துக்கொள்ளாமல் அவற்றை வெறுப்பேற்றி, கேவலப்படுத்தி இன்று சாந்தி சிரிக்க வைத்து விட்டார்கள். பின்னாளில் எழுப்பப்பட்ட ஹரியானா, ஜார்கண்ட், சத்தீஸ்கர், உத்தராகண்ட் போன்ற பல மாநில பிரிவினைகளுக்கு இதே காங்கிரஸ் வரவேற்பு கூறியது. இன்னும் புந்தேல்கந்து, விதர்பா, போன்ற புதிய மாநில கோரிக்கைகளுக்கும் வரவேற்பு சொல்லும் நிலையில்தான் உள்ளது காங்கிரஸ். ஏறத்தாழ இதே நிலையில்தான் உள்ளது பா.ஜ.க.வும். ஆனால் இவர்கள் எதற்காக தெலுங்கானாவை மறுக்கிறார்கள் என்பதுதான் புரியவில்லை. பிரச்சனை முடிவுக்கு வரும் நிலையில் ஆந்திரத்தின் மற்ற பகுதி மக்களை தூண்டி விட்டு செயற்கையாக போராட விட்டிருக்கிறார்கள். ஒரே மொழி பேசும் மக்களை எதிரெதிர் விரோதிகளாக ஆக்கிவிட்டிருக்கிரார்கள். இவர்கள் தொடர்ந்து ஆண்டு இந்த தேசத்திற்கு இன்னும் என்னெவெல்லாம் நன்மைகள்(?) செய்யப்போகிறார்களோ தெரியவில்லை. 

இதனிடையே தெலுங்கானா கோரிக்கை பற்றிய ஒரு குழுவை அமைத்தார்கள். அந்த குழுவின் தலைவர் மிக சிறந்த மனிதர் என்றாலும் எல்லாராலும் புறக்கணிக்கத்தக்க ஒரு அறிக்கையை சமர்பித்தார். பெண்ணுக்கு யாரை திருமணம் செய்விக்கலாம் என்று ஒரு யோசனை கேட்ட தகப்பனாருக்கு, அவளை சந்நியாசிநியாக்கலாம், பாழுங்கிணற்றில் தள்ளலாம் அல்லது வேசியாக்கலாம் என்று யோசனை தந்தானாம் ஒருவன்.  அப்படிதான் உள்ளது இந்த குழு பரிந்துரைத்த தீர்வு. நகரும் ஒவ்வொரு நாளும் ஆந்திரத்தில் மட்டுமில்லை ஒட்டுமொத்த தென்னகத்திற்கே பெரிய சவாலாக அமைய இருக்கிறது. காங்கிரஸ் அரசு தன்னுடைய அரசியல் சித்து விளையாட்டுக்களை மூட்டைக்கட்டி வைத்து விட்டு ஒட்டு மொத்த ஆந்திர மற்றும் இந்திய மக்களின் நன்மைகளை கருத்தில் கொண்டு முடிவு செய்ய வேண்டிய பிரச்சனை. இதை சிதம்பரம் போன்ற போலி அறிவு ஜீவிகள் ஏனோதானோ என்று சிறுபிள்ளைத்தனமாக கையாளுவதைப்பார்த்தால் நம் நாட்டின் எதிர்க்காலம் பாதுகாப்பில்லாமல்தான் இருக்கிறது என்பது தெளிவாகும். 

நம்மைப்பொருத்தவரையில், தனி தெலுங்கானா மாநிலம் வழங்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. இதில் மற்றைய ஆந்திர மக்களின் கருத்துக்கு எந்த மதிப்பும் வழங்கப்படக்கூடாது. அவர்களின் எதிர்ப்பு செயற்கையானது மற்றும் சமீபத்தியது மட்டுமே. அவர்கள் விரும்பினால் ராயல சீமா மற்றும் கடலோர ஆந்திரா இனைந்து ஆந்திரம் என்று அழைக்கலாம் அதற்கு விஜயவாடா அல்லது விசாகபட்டினம் போன்ற ஒரு சிறந்த நகரை தலைநகராக்கலாம். அவர்கள் தலைநகரை நிர்மாணிக்க ஒரு சிறப்பு பொருளாதார ஏற்பாட்டை மத்திய அரசு செய்யலாம். அவர்கள் அப்படி விரும்பவில்லை என்றால் அவர்களையும் பிரித்து விடலாம் என்பதே சிறந்த தீர்வு. பிரிய முடிவெடுத்து விட்டவர்களை இனியும் ஒன்றாகக முயற்சிப்பது உடைந்த பானையை ஓட்ட வைப்பது போல் வீணான முயற்சித்தான்.   

Sunday, July 3, 2011

"ஊழலுக்கு உறுதியளிக்கிறேன்"

நம் நாட்டில் ஊழல் தலை விரித்தாடுகிறது. என்றாலும், நாம் உலகின் ஊழல் பட்டியலில் நான்காமிடத்தில்தான் இருக்கிறோம். நமக்கும் மேலே மூன்று பக்காத்திருடர்கள் இருப்பது நமக்கு ஆறுதல்தான். ஊழலை ஒழிக்க நல்லெண்ணம் கொண்ட மனிதர்கள் எவ்வளவோ போராடி பார்த்தார்கள். இப்போது கூட அது பரபரப்பான விஷயமாகி வருகிறது. இதில் தமாஷ் என்னெவென்றால் ஊழல் பேர்வழிகளும் இந்த சங்கமத்தில் சேர்ந்து தாங்களும் ஊழலை ஒழிக்கப்போவதாக பேசுவதுதான். பேருந்தில் பிக் பாக்கெட் அடித்தவன் தானும் சேர்ந்து "திருடன்-திருடன்" என்று கூவுவதை போன்றதுதான் இவர்களின் கூச்சலும். ஊழலை இவர்களால் ஒழிக்க முடியாது. பாவம் அப்பாவிகள்தான் ஒழித்துவிட முடியும் என்று மனப்பால் குடிக்கிறார்கள். 

சரி. ஊழல் இந்த அளவிற்கு பரவி வியாபித்து புரையோடிபோய் இருப்பதற்கு என்ன காரணம். இதற்கு அரசியல் அமைப்பு சட்டத்திலேயே வகை செய்யப்பட்டிருக்கிறது. அதிர்ச்சி அடையாதீர்கள். இவர்கள் பதவி பிரமாணம் செய்துக்கொள்ளும் படிவத்தை பற்றிதான் சொன்னேன். அரசு பணிகளில் சாதாரண கடை நிலை ஊழியரிலிருந்து இந்திய குடியரசு தலைவர் பதவி வரை பதவி ஏற்கும் முன்பு பதவி பிரமாணமும் ரகசிய காப்பு பிரமாணமும் செய்து வைக்கிறார்கள். இதுதான் முதல் படி. இந்த "பதவி பிரமான" வாசகங்கள் அரசியல் அமைப்பு சட்டத்தில் வடிவமைத்து தரப்பட்டிருக்கிறது. பதவி ஏற்பவர் "கடவுள் மீது ஆணையாகவோ" அல்லது "மனசாட்சிப்படியோ" இந்திய அரசியலமைப்பு சட்டப்படி நடப்பதாக உறுதி அளித்துவிட்டுத்தான் பதவியில் அமர வேண்டும். கடவுள் நம்பிக்கையுள்ளோர் கடவுள் மீது (swear in the name of God) என்றும் நம்பிக்கை அற்றோர் மனசாட்சிப்படி (solemnly affirm) என்றும் கூறித்தான் பதவி ஏற்கிறார்கள். இந்த படிவத்தில் உள்ள வார்த்தைகளை மாற்றக்கூடாது. சமீபத்தில் கேரள அமைச்சர் ஒருவர் கடவுள் என்பதற்கு பதிலாக 'அல்லா' என்று கூறியது சர்ச்சைக்குள்ளானது. அவ்வாறு அவர் கூறியது தவறில்லை என்று கூறி உயர் நீதி மன்றம் சர்ச்சைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தது. 

இனி நம் ஊழல் விவகாரத்திற்கு வருவோம். பதவி ஏற்கிற எவரும் தாம் கூறிய உறுதி மொழிக்கு எதிராக செயல் பட்டால் அதனால் ஏற்படும் பின் விளைவுகளை அறிந்துதான் இவ்வாறு உறுதி கூறுகிறார்கள். நாம் நம்முடைய வாக்கை காப்பற்றாவிட்டாலோ அல்லது வாக்கிற்கெதிராக நடந்து கொண்டாலோ அது நாம் யார் மீது உறுதி கூறுகிறோமோ அவருக்கு தீங்கை ஏற்படுத்தும் என்பது இந்தியர்களாகிய நம் எல்லோருடைய நம்பிக்கை. அதன் படி இங்கே கடவுள் மீதோ அல்லது மனசாட்சி மீதோ உறுதி கூறுகிறவர் அதற்கு மாறாக நடந்துக்கொல்லும்போழுது அதன் தீங்கு கடவுள் மீதும் மனசாட்சி மீதும் தான் விழும் என்பதை நன்கு அறிந்து வைத்திருக்கிறார். ஊழல் செய்யும்பொழுது அதனால் ஏற்படும் இலாபம் இவருக்கு அதன் தீய விளைவு கடவுளுக்கும் மனசாட்சிக்கும். கடவுள் ஏற்பு கொள்கை உடையவன் கூட அந்த கடவுளை கல்லாக பார்க்கும் பொழுது ஊழல் செய்கிறான். அதன் பலனை அவர் அனுபவிக்க வேண்டும் என்று விட்டு விடுகிறான். இதனால்தானோ எனவோ இந்த நாட்டில் எண்ணற்ற திருக்கோயில்கள் பலகோடி சொத்துக்கள் இருந்தும் விளக்கேரியாமல் சிதிலமடைந்து இருக்கின்றன. இவர்கள் கூறும் கடவுள் மீது ஆணைக்கு கடவுளே தண்டனை அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கிறது. 

கடவுள் நம்பிக்கை உள்ளாவான் அவரை நிர்வாணமாக்குகின்றான் என்றால் நம்பிக்கை அற்றவன் மனசாட்சியை கொள்ளுகின்றான். அதனால்தான் அத்தகையோர் நாவில் நரம்பின்றி பேசித்திரிகின்றனர். தம்மக்கள் நலனுக்காக தம் இனத்தையும் அடகு வைக்க முற்படுகின்றனர். மனசாட்சியை கொன்ற பிறகு இவர்களை உறுத்தக்கூடிய ஒன்று இருக்கப்போவதில்லை அல்லவா. தம் இஷ்டம் போல ஊழல் செய்து திளைக்கலாம். அரசு ஊழியன் முதல் அரசியல்வாதி வரையில் பழியை சுமப்பது கடவுளும், மனசாட்சியும்தான். இவர்கள் அனுபவிப்பதென்னவோ இலாபத்தை மட்டுமே. 

இந்த நிலையை போக்குவது எப்படி? ஒரு சின்ன முயற்சிதான். நம் நாட்டில் உள்ளவர்கள் எந்த மதத்தினராயினும், கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாதவர் கூட தம் பிள்ளை பெண்டுகள் மீது சத்தியம் கூற மாட்டார்கள். அவ்வாறு தாங்கள் சத்தியம் கூறி அது பிரண்டுவிட்டால் அதன் விளைவு தம் பிள்ளைகள் கஷ்டப்படுவார்கள் என்று ஆத்திகர் நாத்திகர் என்று வேறுபாடில்லாமல் அனைவரும் நம்புகிறார்கள். இந்த நம்பிக்கையை பயன்படுத்தி நாம் ஊழலை கட்டுப்படுத்த முயற்சி எடுக்காலாம். அரசியல் அமைப்பு சட்டத்தில் உள்ள swear in the name of God, solemnly affirm என்ற வார்த்தைகளை முற்றிலும் களைந்து விட்டு, "SWEAR IN THE NAME OF MY SON/DAUGHTER/MYSELF" என்ற வாசகங்களை பொறிக்க செய்யலாம். தாங்கள் சத்தியம் தவறும்பொழுது தங்கள் குழந்தைகள் அனுபவிப்பார்கள் என்ற எண்ணம் ஒவ்வொரு அரசு ஊழியன் அல்லது அரசியல் வாதிக்கும் வரும். ஊழல் செய்வது தவிர்க்கப்படும். உங்களுடைய கருத்துக்களை வரவேற்கிறேன்.    

Friday, July 1, 2011

"இப்பதான் தெரியுமாம்"

பா.ஜ.க.வின் திரு. ஜஸ்வந்த் சிங் யாருக்கும் தெரியாத முத்து ஒன்றை உதித்திருக்கிறார். " சக எம்.பி.க்களான திரு. இராசாவும், கனிமொழியும் சிறையில் வாடுகிறார்களாம். இது அவருக்கு வேதனையாக இருக்கிறதாம். அவர்களுக்கு பெயில் மறுக்கப்பட்டது தவறாம்" இன்னும் என்னவென்னல்லாமோ உளறியிருக்கிறார் திரு. சிங். இவர்கள் சராசரி அரசியல்வாதிகள் மட்டுமில்லை. நம் ஜனநாயகத்திற்கு வெட்டு வைக்கும் சூனியக்காரர்கள். இவர்களை எல்லாம் ஒரு மனிதர்கள் என்று எண்ணுவது நம் தவறு. இருந்தாலும் முக்கிய எதிர் கட்சி எம்.பி. சொல்லுகிறார் என்றால் கேட்கத்தானே வேண்டும். கேட்டு சும்மா இருக்க முடியுமா? இந்திய குடிமகன் என்ற வகையில் என்னுடைய உளறலுக்கும் இடம் இருக்கத்தானே செய்யும். 

முதற்கண் இந்த ஜஸ்வந்த் சிங் ஒன்றை மறந்து விட்டார். நாட்டின் உயரிய நீதிமன்றமான உச்ச நீதி மன்றமே தீர்ப்பு சொன்னபிறகு அதை விமரிசிக்க யாருக்கும் உரிமை இல்லை. மறு ஆய்வு மனு போடலாம் அவ்வளவுதான். ஜாமீன் வழக்கில் அதற்கும் இடமில்லை. 
சரி சக எம்.பி.க்கள் என்பதால் அவர்கள் தவறு செய்கின்றபோது வேடிக்கை பார்க்க வேண்டுமா? சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் என்பதெல்லாம் இவர்களுக்கு கிடையாதா? இது கூட இவருக்கு தெரியாமல் இருக்குமா? தெரியும். அதற்கு காரணம் அரசியல் மட்டுமே. 

நாட்டில் ஜாமீன் மறுக்கப்பட்டு சிறையில் வாடுவது வெறும் இராசா, கனிமொழி மட்டுமில்லை. எண்ணற்ற அப்பாவி இந்தியா குடிமக்கள் வாதாட வக்கில்லாமல் வெறும் பொய் வழக்குகளில் சிக்கி இந்தியா சிறைச்சாலைகளில் வாடுகிறார்கள். அவர்களை ஏறெடுத்து பார்க்க கூட இந்த நாட்டில் நாதியில்லை. அதற்கு ஆதரவாக ஒருநாளும் இந்த சிங்குகள் நாடாளுமன்றத்தில் குரல் கொடுத்ததில்லை. இப்பொழுது மட்டும் பொத்துக்கொண்டு வருகிறார். அதுவும் சிறைபட்ட சுமார் ஐந்து மாதம் கழித்து யாவருக்கு இறக்கம் வந்திருக்கிறது. இப்போது என் வந்திருக்கிறது இந்த கனிவு. 

இந்த ஜஸ்வந்த் சிங் சில நாட்களுக்கு முன்னர் செல்வி. ஜெயலலிதாவை சந்தித்து பேசினார். என்ன பேசினார்களோ. மரியாதை நிமித்தம் என்றார்கள். பா.ஜ.க. சார்பாக தூது விட்டிருப்பார்கள். அம்மையார் பிடி கொடுத்திருக்க மாட்டார். பொருத்து பார்த்துவிட்டு இந்த கனி கசக்கும் என்ற நிலையில் இப்படி தி.மு.கவுக்கு சாதகமாக குரல் கொடுத்திருக்கிறார். இதே குரலை சில மாதங்களுக்கு முன்பு லாலுவும், சிபு சோரனும் சிறையிலிருந்த பொது விட வேண்டியதுதானே. எதை தின்றால் பித்தம் தெளியும் என்ற நிலையில் தி.மு.க.வை நெருங்க காவி கட்சி திட்டம் போடுகிறது. அம்மையார் ஒன்று காங்கிரசுடன் செல்வார் அல்லது தோழர்களுடன் செல்வார் என்ற நிலை தெளிவாகி வருகிறது. அதற்காக இப்போதே இருக்கட்டும் என்று உடன் பிறப்புகளுடன் கை கோர்கிரார்கள் போலிருக்கிறது. தி.மு.க.வும் சமீப காலமாக சில விஷயங்களில் காங்கிரசுக்கு எதிராக செயல் பட்டு வருகிறார்கள். பொது கணக்குக்குழு, லோக்பால் போன்ற அமைப்புகளில் அவர்களது செயல்பாடு பா.ஜ.க. வுக்கு இனிக்கும் விதமாக இருப்பதை கவனித்தால் இது புரியும்.  

Saturday, June 25, 2011

கொப்புளித்து விட்டது

முத்தமிழரிந்தவர் (அறிந்தவர் அல்ல அரிந்தவர்) சமீபத்தில் புதுதில்லி சென்று வந்தார். அங்கே சிறையில் வாடும் தம் மகளை கண்டு கண் கலங்கிய நிகழ்ச்சியை இங்கே சென்னையில் நினைவுகூறும்போது, "உடம்பெல்லாம் கொப்புளங்கள், வெயிலின் கொடுமையால் தழும்புகள், வீக்கங்கள்" என்று புலம்பி தீர்த்திருக்கிறார். பாவம்! ஒரு தகப்பனாரின் கவலை நமக்கென்ன தெரிய போகிறது. தம் மகள் துயருருகிறாள் எனும்போது தந்தையார் கவலை கொள்வது இயற்கைதானே? ஆனால் அவர் வெறும் தகப்பனார் மட்டுமில்லை. ஒரு கட்சியின் தலைவர். இதுகாறும் இந்த மாநிலத்தை ஆண்டவர். அவர் இப்படி ஊரறிய புலம்புவது கேவலம்.

தம் மகள் மட்டும் காயப்பட்டிருக்கிறாள் என்று இப்போது புலம்பும் இந்த பெரிய மனிதர், சுமார் ஐந்து மாதங்களாக தம் கட்சியை சார்ந்த மற்றொரு உறுப்பினரும் அதே வெயிலில் வாடிக்கொண்டிருக்கிறார் என்பதை ஏன் மறந்து போனார். அவருக்கு இது வரை இவர் கண்ணீர் விட்டதுண்டா. கட்சித்தலைவன் என்றால் எல்லோருக்கும் ஒரு மாதிரிதானே நடந்துக்கொள்ளவேண்டும். தம் மகளுக்கு ஒரு மாதிரியும் மற்றவருக்கு ஒரு மாதிரியும் ஏன் இப்படி புலம்ப வேண்டும். தம் மக்களுக்கு இது காரும் மூன்றும் முறை உயர்மட்டக்குழுவை கூட்டிய இவர் அந்த அப்பாவிக்கு ஒருமுறையேனும் அப்படி செய்தாரா? 

தினரகரன் அலுவலக எரிப்பு நிகழ்வில் மூன்று அப்பாவிகள் இறந்து போனார்களே? அந்த பெற்றோர்களுக்கு எப்படி இருந்திருக்கும்? ஒன்றுமே நடவாதது போல இவர்கள் குடும்பம் ஒன்று சேர்ந்து விட்டதே? பலியானவனின் குடும்பத்திற்கு யார் ஆறுதல் சொன்னார்கள். அவர்கள் மனமெல்லாம் இன்றுவரை கொப்புளங்களாகவும் காயங்களாகவும் இருக்கிறதே அதற்கு யார் மருந்து போட்டார்கள். இங்கே குடும்பத்தை விட்டு விட்டு அதே தில்லியில் சாதாரண கூலி தொழிலாளர்களாக எண்ணற்ற தமிழர்கள் சாலையோரத்தில் படுத்து கிடக்கிறார்கள். அவர்களின் கொப்புளங்களை இவர் என்றாவது நினைத்து பார்த்ததுண்டா? 

ஒரு கட்சித்தலைவனுக்கு இருக்க வேண்டிய தைரியம் துளிகூட இந்த மனிதரிடம் இருந்ததில்லை. இப்போது கோழை போல நாடு வீதியில் புலம்புகிறார். இவர் ஆட்சியின் போது ஜெயலலிதாவை இதை விட கேவலமாக நடத்தினாரே? அப்போது அந்த பெண்மணி இப்படியெல்லாம் புலம்பியதில்லையே? அதற்கு முன்பு சட்டசபையில் அவமரியாதை செய்த போது கூட அவர் கூப்பாடு போடவில்லை. மாறாக சவால் விட்டார். அத்தகைய தைரியத்துடன் காங்கிரசுக்கு சவால் விட முடியுமா இவரால். "கூடா நட்பு கேடாய் முடியும்" என்று சொன்னதை கூட காங்கிரசை எதிர்த்துதான் என்று சொல்ல கூட தெம்பில்லை இவருக்கு. இவர்களின் கொள்கை பிடிப்பையும் தைரியத்தையும் ஒட்டுமொத்த தமிழினம் தெரிந்துக்கொண்டு விட்டது. இனி அதுதான் அவருக்கு பெரும் கவலை.