Tuesday, July 5, 2011

காங்கிரஸ் கையில் "தெலுங்கானா"

இன்னைக்கு இந்த நாட்ட பிடிச்சிருக்கிற பல சனியன்களுக்கு விதை போட்டது காங்கிரசும் அதன் அரசாங்கங்களும்தான். அது காஷ்மீர், பஞ்சாப், அசாம், மாவோயிஸ்ட், என்று அந்த பிரச்சனையாயிருந்தாலும் சரி அதில் காங்கிரசின் கை வண்ணம் மட்டுமே இருக்கும். அந்த அளவுக்கு இந்த நாட்டில் பல கொடிய வன்முறைகளுக்கு வித்திட்டு, தண்ணீர் ஊற்றி வளர்த்து வந்திருக்கின்றது இந்த காங்கிரஸ். அதன் தொடர் முயற்சிகளின் மற்றொரு அம்சம்தான் தெலுங்கானா பிரச்சனை. 

நாடு சுதந்திரம் பெற்றவுடன் நிர்வாக வசதிக்காக ஐந்து பிரிவாக பிரித்து அமைக்கலாம் என்று யோசனை சொன்னார் ராஜாஜி. வடக்கு, தெற்கு, கிழக்கு, மேற்கு மற்றும் மத்திய மாகாணங்களாக அவை இருக்கட்டும் என்று சொன்னார். ஆனால் அதை காதில் போட்டுக்கொள்ளாமல் நேரு மொழி வாரி மாநிலங்கள் என்று குறுகிய கண்ணோட்டத்துடன் மக்களை பிரித்து வைத்தார். இன்று ஒரு மாநிலத்தவர் மற்ற மாநிலத்தவரை விரோதியாக பார்க்கும் மனப்பான்மைக்கு வித்திட்ட புண்ணியவான் நேருதான். அந்த சமயத்தில்தான் தனி ஆந்திர மாநிலம் வேண்டும் என்று தெலுங்கு மொழியை தாய் மொழியாக கொண்ட சிலர் போராட்டம் நடத்தினர். அவர்கள் கேட்டது அன்றைய சென்னை ராஜ்தானியிலிருந்து ஆந்திராவை பிரித்து கொடுக்கும்படி கேட்டனர். அவர்கள் கேட்ட ஆந்திராவில் தெலுங்கானா என்ற பிரவு இல்லை. ஏனெனில் தெலுங்கானா என்பது அன்றைய ஹைதராபாத் நிஜாமின் ஆளுகைக்குட்பட்ட பகுதியாக இருந்தது. சென்னை ராஜதானி என்பது ஒரிசா, கடலோர ஆந்திரா, ராயலசீமா, தமிழ்நாடு, மலபார் மற்றும் திருவாங்கூரை தவிர்த்த கேரளம் ஆகிய பகுதிகளை உள்ளடக்கியது. இதில் தெலுங்கானா இல்லவேயில்லை. ஆந்திர மாநில போராட்டக்காரர்கள் கேட்டது கடலோர ஆந்திரா மற்றும் ராயல சீமாவை உள்ளடக்கிய தனி ஆந்திர பிரதேசம் மட்டுமே. இது 1956 இல் உருவாக்கப்பட்டது. அப்போது அவர்கள் கேட்ட பகுதிகளை மட்டுமே தந்திருந்தால் இன்று இத்தகைய நிலைமை இல்லை. ஆனால் நேரு தான்தோன்றி தனமாக ஹைதராபாத் பகுதியை சார்ந்த தெலுங்கானாவையும்    அதனுடன் இணைத்து ஆந்திர பிரதேசத்தை உருவாக்கினார். அப்படி செய்யும்போதே அந்த பகுதி மக்கள் அதை எதிர்த்து ஆர்ப்பாட்டத்தில் இறங்கினர். ஆனால் நேரு சொல்வதை தடுக்க யாருக்கு அந்த காலத்தில் தில் இருந்தது. அதனால் அந்த போராட்டம் என்பது நீறு பூத்த நெருப்பாகவே இருந்து வந்தது. அவ்வப்பொழுது தலை தூக்கி சில சமாதானங்களில் அடங்கி வந்து கொண்டிருந்தது போராட்டம்.  

இன்றைய போராட்டம் ஏறத்தாழ முடிவுறும் நிலைக்கு வந்து கொண்டிருந்த பொழுது அதில் நீரூற்றுவதற்கு பதிலாக பெட்ரோலை ஊற்றி மீண்டும் பற்றி எரிய வைத்து விட்டது அதே காங்கிரஸ் அரசு. எங்கே போராட்டத்தினர் வெற்றி பெற்று அதன் பெருமை முழுவதும் அந்த பகுதியினருக்கு போய் விடுமோ என்று இந்த பிரச்சனையில் தலையிடாத கடலோர ஆந்திர, ராயலசீமா மக்களை தூண்டி விட்டு ஆந்திராவை பிரிக்க கூடாது என்று கோஷமிட வைத்து விட்டது காங்கிரஸ். இன்று நிலைமை சீரடைவதற்கு பதிலாக மோசமடைந்து விட்டது. தெலுங்கானா கொடுத்தாலும் வன்முறை இல்லாவிட்டாலும் வன்முறைதான் என்ற முடியாத நிலைக்கு தள்ளிவிட்டது காங்கிரஸ். 

தெலுங்கானா கோரிக்கை என்பது நாடு சுதந்திரம் பெற்று ஆகின்ற காலத்தை போன்றே பழமையானது. அம்மக்களின் உணர்வுகளை புரிந்துக்கொள்ளாமல் அவற்றை வெறுப்பேற்றி, கேவலப்படுத்தி இன்று சாந்தி சிரிக்க வைத்து விட்டார்கள். பின்னாளில் எழுப்பப்பட்ட ஹரியானா, ஜார்கண்ட், சத்தீஸ்கர், உத்தராகண்ட் போன்ற பல மாநில பிரிவினைகளுக்கு இதே காங்கிரஸ் வரவேற்பு கூறியது. இன்னும் புந்தேல்கந்து, விதர்பா, போன்ற புதிய மாநில கோரிக்கைகளுக்கும் வரவேற்பு சொல்லும் நிலையில்தான் உள்ளது காங்கிரஸ். ஏறத்தாழ இதே நிலையில்தான் உள்ளது பா.ஜ.க.வும். ஆனால் இவர்கள் எதற்காக தெலுங்கானாவை மறுக்கிறார்கள் என்பதுதான் புரியவில்லை. பிரச்சனை முடிவுக்கு வரும் நிலையில் ஆந்திரத்தின் மற்ற பகுதி மக்களை தூண்டி விட்டு செயற்கையாக போராட விட்டிருக்கிறார்கள். ஒரே மொழி பேசும் மக்களை எதிரெதிர் விரோதிகளாக ஆக்கிவிட்டிருக்கிரார்கள். இவர்கள் தொடர்ந்து ஆண்டு இந்த தேசத்திற்கு இன்னும் என்னெவெல்லாம் நன்மைகள்(?) செய்யப்போகிறார்களோ தெரியவில்லை. 

இதனிடையே தெலுங்கானா கோரிக்கை பற்றிய ஒரு குழுவை அமைத்தார்கள். அந்த குழுவின் தலைவர் மிக சிறந்த மனிதர் என்றாலும் எல்லாராலும் புறக்கணிக்கத்தக்க ஒரு அறிக்கையை சமர்பித்தார். பெண்ணுக்கு யாரை திருமணம் செய்விக்கலாம் என்று ஒரு யோசனை கேட்ட தகப்பனாருக்கு, அவளை சந்நியாசிநியாக்கலாம், பாழுங்கிணற்றில் தள்ளலாம் அல்லது வேசியாக்கலாம் என்று யோசனை தந்தானாம் ஒருவன்.  அப்படிதான் உள்ளது இந்த குழு பரிந்துரைத்த தீர்வு. நகரும் ஒவ்வொரு நாளும் ஆந்திரத்தில் மட்டுமில்லை ஒட்டுமொத்த தென்னகத்திற்கே பெரிய சவாலாக அமைய இருக்கிறது. காங்கிரஸ் அரசு தன்னுடைய அரசியல் சித்து விளையாட்டுக்களை மூட்டைக்கட்டி வைத்து விட்டு ஒட்டு மொத்த ஆந்திர மற்றும் இந்திய மக்களின் நன்மைகளை கருத்தில் கொண்டு முடிவு செய்ய வேண்டிய பிரச்சனை. இதை சிதம்பரம் போன்ற போலி அறிவு ஜீவிகள் ஏனோதானோ என்று சிறுபிள்ளைத்தனமாக கையாளுவதைப்பார்த்தால் நம் நாட்டின் எதிர்க்காலம் பாதுகாப்பில்லாமல்தான் இருக்கிறது என்பது தெளிவாகும். 

நம்மைப்பொருத்தவரையில், தனி தெலுங்கானா மாநிலம் வழங்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. இதில் மற்றைய ஆந்திர மக்களின் கருத்துக்கு எந்த மதிப்பும் வழங்கப்படக்கூடாது. அவர்களின் எதிர்ப்பு செயற்கையானது மற்றும் சமீபத்தியது மட்டுமே. அவர்கள் விரும்பினால் ராயல சீமா மற்றும் கடலோர ஆந்திரா இனைந்து ஆந்திரம் என்று அழைக்கலாம் அதற்கு விஜயவாடா அல்லது விசாகபட்டினம் போன்ற ஒரு சிறந்த நகரை தலைநகராக்கலாம். அவர்கள் தலைநகரை நிர்மாணிக்க ஒரு சிறப்பு பொருளாதார ஏற்பாட்டை மத்திய அரசு செய்யலாம். அவர்கள் அப்படி விரும்பவில்லை என்றால் அவர்களையும் பிரித்து விடலாம் என்பதே சிறந்த தீர்வு. பிரிய முடிவெடுத்து விட்டவர்களை இனியும் ஒன்றாகக முயற்சிப்பது உடைந்த பானையை ஓட்ட வைப்பது போல் வீணான முயற்சித்தான்.   

Sunday, July 3, 2011

"ஊழலுக்கு உறுதியளிக்கிறேன்"

நம் நாட்டில் ஊழல் தலை விரித்தாடுகிறது. என்றாலும், நாம் உலகின் ஊழல் பட்டியலில் நான்காமிடத்தில்தான் இருக்கிறோம். நமக்கும் மேலே மூன்று பக்காத்திருடர்கள் இருப்பது நமக்கு ஆறுதல்தான். ஊழலை ஒழிக்க நல்லெண்ணம் கொண்ட மனிதர்கள் எவ்வளவோ போராடி பார்த்தார்கள். இப்போது கூட அது பரபரப்பான விஷயமாகி வருகிறது. இதில் தமாஷ் என்னெவென்றால் ஊழல் பேர்வழிகளும் இந்த சங்கமத்தில் சேர்ந்து தாங்களும் ஊழலை ஒழிக்கப்போவதாக பேசுவதுதான். பேருந்தில் பிக் பாக்கெட் அடித்தவன் தானும் சேர்ந்து "திருடன்-திருடன்" என்று கூவுவதை போன்றதுதான் இவர்களின் கூச்சலும். ஊழலை இவர்களால் ஒழிக்க முடியாது. பாவம் அப்பாவிகள்தான் ஒழித்துவிட முடியும் என்று மனப்பால் குடிக்கிறார்கள். 

சரி. ஊழல் இந்த அளவிற்கு பரவி வியாபித்து புரையோடிபோய் இருப்பதற்கு என்ன காரணம். இதற்கு அரசியல் அமைப்பு சட்டத்திலேயே வகை செய்யப்பட்டிருக்கிறது. அதிர்ச்சி அடையாதீர்கள். இவர்கள் பதவி பிரமாணம் செய்துக்கொள்ளும் படிவத்தை பற்றிதான் சொன்னேன். அரசு பணிகளில் சாதாரண கடை நிலை ஊழியரிலிருந்து இந்திய குடியரசு தலைவர் பதவி வரை பதவி ஏற்கும் முன்பு பதவி பிரமாணமும் ரகசிய காப்பு பிரமாணமும் செய்து வைக்கிறார்கள். இதுதான் முதல் படி. இந்த "பதவி பிரமான" வாசகங்கள் அரசியல் அமைப்பு சட்டத்தில் வடிவமைத்து தரப்பட்டிருக்கிறது. பதவி ஏற்பவர் "கடவுள் மீது ஆணையாகவோ" அல்லது "மனசாட்சிப்படியோ" இந்திய அரசியலமைப்பு சட்டப்படி நடப்பதாக உறுதி அளித்துவிட்டுத்தான் பதவியில் அமர வேண்டும். கடவுள் நம்பிக்கையுள்ளோர் கடவுள் மீது (swear in the name of God) என்றும் நம்பிக்கை அற்றோர் மனசாட்சிப்படி (solemnly affirm) என்றும் கூறித்தான் பதவி ஏற்கிறார்கள். இந்த படிவத்தில் உள்ள வார்த்தைகளை மாற்றக்கூடாது. சமீபத்தில் கேரள அமைச்சர் ஒருவர் கடவுள் என்பதற்கு பதிலாக 'அல்லா' என்று கூறியது சர்ச்சைக்குள்ளானது. அவ்வாறு அவர் கூறியது தவறில்லை என்று கூறி உயர் நீதி மன்றம் சர்ச்சைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தது. 

இனி நம் ஊழல் விவகாரத்திற்கு வருவோம். பதவி ஏற்கிற எவரும் தாம் கூறிய உறுதி மொழிக்கு எதிராக செயல் பட்டால் அதனால் ஏற்படும் பின் விளைவுகளை அறிந்துதான் இவ்வாறு உறுதி கூறுகிறார்கள். நாம் நம்முடைய வாக்கை காப்பற்றாவிட்டாலோ அல்லது வாக்கிற்கெதிராக நடந்து கொண்டாலோ அது நாம் யார் மீது உறுதி கூறுகிறோமோ அவருக்கு தீங்கை ஏற்படுத்தும் என்பது இந்தியர்களாகிய நம் எல்லோருடைய நம்பிக்கை. அதன் படி இங்கே கடவுள் மீதோ அல்லது மனசாட்சி மீதோ உறுதி கூறுகிறவர் அதற்கு மாறாக நடந்துக்கொல்லும்போழுது அதன் தீங்கு கடவுள் மீதும் மனசாட்சி மீதும் தான் விழும் என்பதை நன்கு அறிந்து வைத்திருக்கிறார். ஊழல் செய்யும்பொழுது அதனால் ஏற்படும் இலாபம் இவருக்கு அதன் தீய விளைவு கடவுளுக்கும் மனசாட்சிக்கும். கடவுள் ஏற்பு கொள்கை உடையவன் கூட அந்த கடவுளை கல்லாக பார்க்கும் பொழுது ஊழல் செய்கிறான். அதன் பலனை அவர் அனுபவிக்க வேண்டும் என்று விட்டு விடுகிறான். இதனால்தானோ எனவோ இந்த நாட்டில் எண்ணற்ற திருக்கோயில்கள் பலகோடி சொத்துக்கள் இருந்தும் விளக்கேரியாமல் சிதிலமடைந்து இருக்கின்றன. இவர்கள் கூறும் கடவுள் மீது ஆணைக்கு கடவுளே தண்டனை அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கிறது. 

கடவுள் நம்பிக்கை உள்ளாவான் அவரை நிர்வாணமாக்குகின்றான் என்றால் நம்பிக்கை அற்றவன் மனசாட்சியை கொள்ளுகின்றான். அதனால்தான் அத்தகையோர் நாவில் நரம்பின்றி பேசித்திரிகின்றனர். தம்மக்கள் நலனுக்காக தம் இனத்தையும் அடகு வைக்க முற்படுகின்றனர். மனசாட்சியை கொன்ற பிறகு இவர்களை உறுத்தக்கூடிய ஒன்று இருக்கப்போவதில்லை அல்லவா. தம் இஷ்டம் போல ஊழல் செய்து திளைக்கலாம். அரசு ஊழியன் முதல் அரசியல்வாதி வரையில் பழியை சுமப்பது கடவுளும், மனசாட்சியும்தான். இவர்கள் அனுபவிப்பதென்னவோ இலாபத்தை மட்டுமே. 

இந்த நிலையை போக்குவது எப்படி? ஒரு சின்ன முயற்சிதான். நம் நாட்டில் உள்ளவர்கள் எந்த மதத்தினராயினும், கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாதவர் கூட தம் பிள்ளை பெண்டுகள் மீது சத்தியம் கூற மாட்டார்கள். அவ்வாறு தாங்கள் சத்தியம் கூறி அது பிரண்டுவிட்டால் அதன் விளைவு தம் பிள்ளைகள் கஷ்டப்படுவார்கள் என்று ஆத்திகர் நாத்திகர் என்று வேறுபாடில்லாமல் அனைவரும் நம்புகிறார்கள். இந்த நம்பிக்கையை பயன்படுத்தி நாம் ஊழலை கட்டுப்படுத்த முயற்சி எடுக்காலாம். அரசியல் அமைப்பு சட்டத்தில் உள்ள swear in the name of God, solemnly affirm என்ற வார்த்தைகளை முற்றிலும் களைந்து விட்டு, "SWEAR IN THE NAME OF MY SON/DAUGHTER/MYSELF" என்ற வாசகங்களை பொறிக்க செய்யலாம். தாங்கள் சத்தியம் தவறும்பொழுது தங்கள் குழந்தைகள் அனுபவிப்பார்கள் என்ற எண்ணம் ஒவ்வொரு அரசு ஊழியன் அல்லது அரசியல் வாதிக்கும் வரும். ஊழல் செய்வது தவிர்க்கப்படும். உங்களுடைய கருத்துக்களை வரவேற்கிறேன்.    

Friday, July 1, 2011

"இப்பதான் தெரியுமாம்"

பா.ஜ.க.வின் திரு. ஜஸ்வந்த் சிங் யாருக்கும் தெரியாத முத்து ஒன்றை உதித்திருக்கிறார். " சக எம்.பி.க்களான திரு. இராசாவும், கனிமொழியும் சிறையில் வாடுகிறார்களாம். இது அவருக்கு வேதனையாக இருக்கிறதாம். அவர்களுக்கு பெயில் மறுக்கப்பட்டது தவறாம்" இன்னும் என்னவென்னல்லாமோ உளறியிருக்கிறார் திரு. சிங். இவர்கள் சராசரி அரசியல்வாதிகள் மட்டுமில்லை. நம் ஜனநாயகத்திற்கு வெட்டு வைக்கும் சூனியக்காரர்கள். இவர்களை எல்லாம் ஒரு மனிதர்கள் என்று எண்ணுவது நம் தவறு. இருந்தாலும் முக்கிய எதிர் கட்சி எம்.பி. சொல்லுகிறார் என்றால் கேட்கத்தானே வேண்டும். கேட்டு சும்மா இருக்க முடியுமா? இந்திய குடிமகன் என்ற வகையில் என்னுடைய உளறலுக்கும் இடம் இருக்கத்தானே செய்யும். 

முதற்கண் இந்த ஜஸ்வந்த் சிங் ஒன்றை மறந்து விட்டார். நாட்டின் உயரிய நீதிமன்றமான உச்ச நீதி மன்றமே தீர்ப்பு சொன்னபிறகு அதை விமரிசிக்க யாருக்கும் உரிமை இல்லை. மறு ஆய்வு மனு போடலாம் அவ்வளவுதான். ஜாமீன் வழக்கில் அதற்கும் இடமில்லை. 
சரி சக எம்.பி.க்கள் என்பதால் அவர்கள் தவறு செய்கின்றபோது வேடிக்கை பார்க்க வேண்டுமா? சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் என்பதெல்லாம் இவர்களுக்கு கிடையாதா? இது கூட இவருக்கு தெரியாமல் இருக்குமா? தெரியும். அதற்கு காரணம் அரசியல் மட்டுமே. 

நாட்டில் ஜாமீன் மறுக்கப்பட்டு சிறையில் வாடுவது வெறும் இராசா, கனிமொழி மட்டுமில்லை. எண்ணற்ற அப்பாவி இந்தியா குடிமக்கள் வாதாட வக்கில்லாமல் வெறும் பொய் வழக்குகளில் சிக்கி இந்தியா சிறைச்சாலைகளில் வாடுகிறார்கள். அவர்களை ஏறெடுத்து பார்க்க கூட இந்த நாட்டில் நாதியில்லை. அதற்கு ஆதரவாக ஒருநாளும் இந்த சிங்குகள் நாடாளுமன்றத்தில் குரல் கொடுத்ததில்லை. இப்பொழுது மட்டும் பொத்துக்கொண்டு வருகிறார். அதுவும் சிறைபட்ட சுமார் ஐந்து மாதம் கழித்து யாவருக்கு இறக்கம் வந்திருக்கிறது. இப்போது என் வந்திருக்கிறது இந்த கனிவு. 

இந்த ஜஸ்வந்த் சிங் சில நாட்களுக்கு முன்னர் செல்வி. ஜெயலலிதாவை சந்தித்து பேசினார். என்ன பேசினார்களோ. மரியாதை நிமித்தம் என்றார்கள். பா.ஜ.க. சார்பாக தூது விட்டிருப்பார்கள். அம்மையார் பிடி கொடுத்திருக்க மாட்டார். பொருத்து பார்த்துவிட்டு இந்த கனி கசக்கும் என்ற நிலையில் இப்படி தி.மு.கவுக்கு சாதகமாக குரல் கொடுத்திருக்கிறார். இதே குரலை சில மாதங்களுக்கு முன்பு லாலுவும், சிபு சோரனும் சிறையிலிருந்த பொது விட வேண்டியதுதானே. எதை தின்றால் பித்தம் தெளியும் என்ற நிலையில் தி.மு.க.வை நெருங்க காவி கட்சி திட்டம் போடுகிறது. அம்மையார் ஒன்று காங்கிரசுடன் செல்வார் அல்லது தோழர்களுடன் செல்வார் என்ற நிலை தெளிவாகி வருகிறது. அதற்காக இப்போதே இருக்கட்டும் என்று உடன் பிறப்புகளுடன் கை கோர்கிரார்கள் போலிருக்கிறது. தி.மு.க.வும் சமீப காலமாக சில விஷயங்களில் காங்கிரசுக்கு எதிராக செயல் பட்டு வருகிறார்கள். பொது கணக்குக்குழு, லோக்பால் போன்ற அமைப்புகளில் அவர்களது செயல்பாடு பா.ஜ.க. வுக்கு இனிக்கும் விதமாக இருப்பதை கவனித்தால் இது புரியும்.  

Saturday, June 25, 2011

கொப்புளித்து விட்டது

முத்தமிழரிந்தவர் (அறிந்தவர் அல்ல அரிந்தவர்) சமீபத்தில் புதுதில்லி சென்று வந்தார். அங்கே சிறையில் வாடும் தம் மகளை கண்டு கண் கலங்கிய நிகழ்ச்சியை இங்கே சென்னையில் நினைவுகூறும்போது, "உடம்பெல்லாம் கொப்புளங்கள், வெயிலின் கொடுமையால் தழும்புகள், வீக்கங்கள்" என்று புலம்பி தீர்த்திருக்கிறார். பாவம்! ஒரு தகப்பனாரின் கவலை நமக்கென்ன தெரிய போகிறது. தம் மகள் துயருருகிறாள் எனும்போது தந்தையார் கவலை கொள்வது இயற்கைதானே? ஆனால் அவர் வெறும் தகப்பனார் மட்டுமில்லை. ஒரு கட்சியின் தலைவர். இதுகாறும் இந்த மாநிலத்தை ஆண்டவர். அவர் இப்படி ஊரறிய புலம்புவது கேவலம்.

தம் மகள் மட்டும் காயப்பட்டிருக்கிறாள் என்று இப்போது புலம்பும் இந்த பெரிய மனிதர், சுமார் ஐந்து மாதங்களாக தம் கட்சியை சார்ந்த மற்றொரு உறுப்பினரும் அதே வெயிலில் வாடிக்கொண்டிருக்கிறார் என்பதை ஏன் மறந்து போனார். அவருக்கு இது வரை இவர் கண்ணீர் விட்டதுண்டா. கட்சித்தலைவன் என்றால் எல்லோருக்கும் ஒரு மாதிரிதானே நடந்துக்கொள்ளவேண்டும். தம் மகளுக்கு ஒரு மாதிரியும் மற்றவருக்கு ஒரு மாதிரியும் ஏன் இப்படி புலம்ப வேண்டும். தம் மக்களுக்கு இது காரும் மூன்றும் முறை உயர்மட்டக்குழுவை கூட்டிய இவர் அந்த அப்பாவிக்கு ஒருமுறையேனும் அப்படி செய்தாரா? 

தினரகரன் அலுவலக எரிப்பு நிகழ்வில் மூன்று அப்பாவிகள் இறந்து போனார்களே? அந்த பெற்றோர்களுக்கு எப்படி இருந்திருக்கும்? ஒன்றுமே நடவாதது போல இவர்கள் குடும்பம் ஒன்று சேர்ந்து விட்டதே? பலியானவனின் குடும்பத்திற்கு யார் ஆறுதல் சொன்னார்கள். அவர்கள் மனமெல்லாம் இன்றுவரை கொப்புளங்களாகவும் காயங்களாகவும் இருக்கிறதே அதற்கு யார் மருந்து போட்டார்கள். இங்கே குடும்பத்தை விட்டு விட்டு அதே தில்லியில் சாதாரண கூலி தொழிலாளர்களாக எண்ணற்ற தமிழர்கள் சாலையோரத்தில் படுத்து கிடக்கிறார்கள். அவர்களின் கொப்புளங்களை இவர் என்றாவது நினைத்து பார்த்ததுண்டா? 

ஒரு கட்சித்தலைவனுக்கு இருக்க வேண்டிய தைரியம் துளிகூட இந்த மனிதரிடம் இருந்ததில்லை. இப்போது கோழை போல நாடு வீதியில் புலம்புகிறார். இவர் ஆட்சியின் போது ஜெயலலிதாவை இதை விட கேவலமாக நடத்தினாரே? அப்போது அந்த பெண்மணி இப்படியெல்லாம் புலம்பியதில்லையே? அதற்கு முன்பு சட்டசபையில் அவமரியாதை செய்த போது கூட அவர் கூப்பாடு போடவில்லை. மாறாக சவால் விட்டார். அத்தகைய தைரியத்துடன் காங்கிரசுக்கு சவால் விட முடியுமா இவரால். "கூடா நட்பு கேடாய் முடியும்" என்று சொன்னதை கூட காங்கிரசை எதிர்த்துதான் என்று சொல்ல கூட தெம்பில்லை இவருக்கு. இவர்களின் கொள்கை பிடிப்பையும் தைரியத்தையும் ஒட்டுமொத்த தமிழினம் தெரிந்துக்கொண்டு விட்டது. இனி அதுதான் அவருக்கு பெரும் கவலை.      

Tuesday, May 24, 2011

நாக்-அவுட்

இராமநாதபுர மாவட்டத்தை சார்ந்த சரிதா என்கிற பெண்மணி கடந்த தமிழக சட்ட மன்ற தேர்தலில் ஜெயலலிதாவின் அ.இ.அ.தி.மு.க. வெற்றி பெற்றால் தனது நாவை அறுத்து காணிக்கை செலுத்துவதாக (இது போன்ற உணர்ச்சிவயப்பட்ட கிறுக்குத்தனங்கள் தமிழகத்திற்கே உரியவை) தமது கிராமத்திலிருக்கும் தெய்வத்திடம் பிரார்த்தனை செய்து கொண்டார். அவ்விதமே அவரது விருப்பமான அணி வெற்றி பெற்றவுடன் 13/05/2011 அன்று தமது காணிக்கையை செலுத்தி பிரார்த்தனையை நிறைவு செய்தார். இது பற்றிய செய்திகள் பத்திரிக்கைகளில் வந்தன. 

இதை பார்த்த தமிழக முதல்வர் செல்வி. ஜெயலலிதா அந்த பெண்மணியை சென்னைக்கு வருவித்து அவரை அப்போலோ மருத்துவமனையில் சிகிச்சைக்காக அனுமதித்தார். அவர் குணமடைந்தவுடன் அவரை கோட்டைக்கு அழைத்து இது போன்ற அசட்டு செயல்களில் ஈடுபட கூடாது என்று அறிவுரை வழங்கினார். அந்த பெண்மணி கணவனால் கைவிடப்பட்டவர் என்பதும், இரண்டு பெண்குழந்தைகளை வைத்துக்கொண்டு வாழ்க்கையில் கஷ்டப்படுகிறார் என்பதையும் அறிந்து அவருக்கு சத்துணவு உதவியாளர் பணியை வழங்கி கை கொடுத்திருக்கிறார். அதோடுகூட ஒரு லட்சம் ரூபாய்க்கான காசோலையையும் வழங்கி அனுப்பி வைத்திருக்கிறார். உளம் நெகிழ்ந்து போன அந்த பெண்மணி சரியாக பேச்சு வராத நிலையிலும் முதல்வருக்கு உணர்ச்சிப்போங்க நன்றிகூறி சென்றார். அரசியல் கிறுக்குத்தனமான இந்த நிகழ்ச்சியில் பொது மக்களாகிய நாம் கவனிக்க வேண்டிய கூறுகள் பல உள்ளன. 

ஒன்று, ஜெயலலிதாவின் செயல்பாடு பற்றியது. தங்கள் சுயநலனுக்காக தொண்டர்களை பலிகொடுக்கும் அரசியல் வாதிகள் பலரிடையே ஜெயலலிதா தனிமைப்பட்டு இருக்கிறார். தொண்டர்களை தீக்குளிக்க செய்து அதில் தம்மை உயர்த்திக்கொள்வார் பலர் உண்டு. பிறகு தீக்குளித்த அந்த தொண்டர்களின் குடும்பங்களை பற்றி அவர்கள் சிறிதும் பொருட்படுத்துவதில்லை. உணர்ச்சிவசப்பட்டு தமது நாவை அறுத்த அந்த தொண்டருக்கு புத்திமதி கூறியதுடன் அவருடைய குடும்ப நலனை கருத்தில் கொண்டு அவருக்கு அரசு பணி வழங்கியுள்ளார். அதோடு அவருக்கு வழங்கிய ஒரு லட்சம் நிதியை அரசு கஜானாவிலிருந்து வழங்காமல் கட்சியால் நடத்தப்படும் எம்.ஜி.ஆர். நிதியிலிருந்து வழங்கியுள்ளார். அரசுபணியும் நாவை அறுத்துக்கொண்ட நன்றிக்காக என்றில்லாமல் கணவனால் கைவிடப்பட்ட மகளிர் என்ற வகையிலேயே வழங்கியுள்ளார். அப்போல்லோ மருத்துவ மனையில் அவருக்கு அளிக்கப்பட சிகிச்சைக்கான செலவையும் அவரே ஏற்றிருக்கிறார். இதிலும் அரசுபனத்தை துஷ்பிரயோகம் செய்ய வில்லை. இத்தகைய ஜெயலலிதாவின் செயல்பாடு பாராட்டுக்குரியது. 

இரண்டு அந்த பெண்மணியை பற்றியது. எந்த ஒரு எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் தாம் விரும்பும் அல்லது நேசிக்கும் தலைவர் உயர்ந்த நிலையை பெறவேண்டும் என்று வேண்டிக்கொள்ளும் கோடானுகோடி தொண்டர்கள் உள்ள மாநிலம் இது என்பதை நினைவூட்டியுள்ளார். அதற்காக உணர்ச்சி மேலீட்டால் என்ன செய்கிறோம் என்பதை அறியாமல் தமது நாவையே தம் இஷ்ட தெய்வத்திற்கு காணிக்கையாக்கியுள்ளார். அவருடைய செயல்பாடு நாகரீகமடைந்த நம் சமுதாயத்தில் கண்டனத்திற்குரியது என்றாலும், அன்பு மேலீட்டால் அவர்கள் செய்த செயலை அத்தகைய அன்பை நாம் அனுபவிக்குமபொழுதுதான் உணரமுடியும். களங்கமற்ற அன்புக்கு இத்தகைய நிகழ்வுகள் உதாரணமாக திகழ்கின்றன. 

மூன்று, அவள் வேண்டிக்கொண்ட தெய்வத்தின் கருணை பற்றியது. கணவனால் கைவிடப்பட்டு, இரண்டு பெண்குழந்தைகளின் கேள்விக்குரிய எதிர்காலத்துடன் கலங்கி நிற்கின்ற பெண்மணி இத்தகைய ஒரு பிரார்த்தனையை நிறைவேற்றுகிறாள் எனும் பொழுது கிராமம்தோறும் இருக்கும் காவல் தெய்வங்கள் அவளுடைய வேண்டுகோளுக்கு செவி சாய்க்கின்றன. அவளை முதலமைச்சரின் கவனத்திற்கு ஈர்த்து அவளுக்கு ஒரு வேலைவாய்ப்பை வழங்கி அவளுடைய குழந்தைகளின் வாழ்விற்கு வளத்தை சேர்த்திருக்கின்றன. அசைக்க முடியாத பிரதிபலன் கருதாத தெய்வ பக்தி நிறைந்த பலனை கொடுக்கின்றன என்பதற்கு இது ஒரு சாட்சி.

Friday, May 20, 2011

ஆற்றங்கரை மரமும் ...

இன்றைய தினம் (20/05/2011) உண்மையிலேயே ஆச்சரியமும் அதிசயமும் கலந்த ஒரு நிகழ்வை இந்திய திருநாடு கண்டிருக்கிறது. ஆம். 2G ஊழல் வழக்கில் கனிமொழி கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறார். அவர் திஹார் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறார். மத்தியில் ஆட்சியில் பங்கு வகிக்கும் ஒரு கட்சியின் தலைவரின் மகள் இந்தியாவில் கைது செய்யப்படுவது என்ன அவ்வளவு சுலபமான விஷயமா? சமீபத்தில் தான் தமிழகத்தில் ஆட்சிக்கட்டில் கை மாறியது. அதுவரை அரசு பொறுப்பிலிருந்த கட்சியின் ஒரு சாதாரண மாவட்ட, வட்ட பொறுப்பாளர்களின் உறவினர்களை கூட போலிசு தொட முடியாத நிலையிலிருந்து அந்த கட்சியின் மிகப்பெரும் சக்தியான அதன் தலைவரின் மகளையே திஹார் சிறையிலிட முடியும் என்றால், தமிழக வாக்காளர்கள் கொடுத்த அசைக்க முடியாத தீர்ப்புத்தான் இதற்கெல்லாம் காரணம். ஜனநாயகத்தின் மீதும் மற்றும் நம் நாட்டின் நீதி பரிபாலனத்தின் மீதும் அனைவருக்கும் நம்பிக்கை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது இந்த செய்தி. 
கருணாநிதி என்ற ஒரு தனி மனிதரின் செயல் பாடுகளின் விளைவுதான் இன்றைய தினம் திஹார் சிறை வரை நீண்டிருக்கிறது. அரசியல் என்ற போர்வையில் அவர் செய்து வந்த பலவிதமான காரியங்கள் இன்று அவரை நிழல் போல துரத்திக்கொண்டு வந்திருக்கிறது. 
தமிழ், தமிழின உணர்வு, என்று மொழி வெறியை மாநில மக்கள் மீது பரப்பி அதில் குளிர் காய்ந்த அதே நேரம், இலங்கையில் அப்பாவித்தமிழர்கள் கொடுங்கோலர்களின் தாக்குதல்களுக்கு பலியான பொது மத்திய காங்கிரசு அரசின் மூலம் கிடைத்த பதவி சுக போகங்களையே பிரதானமாக எண்ணி வாய் மூடி மௌனம் சாதித்தது கொடுமை அல்லவா? இந்திய தமிழ் மீனவர்கள் இலங்கை ராணுவத்தால் சுடப்பட்டு இறந்த போதெல்லாம் இந்திய பிரதமருக்கு கடிதம் மட்டுமே எழுதி அதற்கு மேல் ஒரு துரும்பை கூட அசைக்காதது பாவம் அல்லவா?
வாஜ்பாய் அரசில் பங்கிருந்து மாறன் உடல் தகனம் செய்யும் மட்டும் இருந்துவிட்டு உடனடியாக பதவியை தக்க வைத்துக்கொள்ள கூட்டணி மாறியது மிகப்பெரிய துரோகம் அல்லவா?
அண்ணாமலை பல்கலைக்கழக மாணவர் உதயகுமாரின் பெற்றோர்களை வைத்தே அவன் எங்கள் பிள்ளை இல்லை என்று சொல்ல வைத்தது பாவம் அப்பாவா?
தங்கள் பிள்ளை, பெண்களை இந்தி படிக்க வைத்து விட்டு மற்றைய தமிழர்கள் படித்து விடாமல் இருக்க போலி இந்தி எதிர்ப்பை காட்டியது கயமைத்தனமான பாவம் அல்லவா? அவ்வாறு இந்தி தெரிந்திருப்பதால்தான் தயாநிதி மாறனை மத்திய மந்திரியாக்கினோம் என்று கூசாமல் கூற நேர்ந்ததே அது துரோக பாவமல்லவா?
ஆரிய எதிர்ப்பு, பார்ப்பன எதிர்ப்பு என்று ஒரு புறம் பேசிகொண்டே, மறுபுறம் பார்ப்பன வக்கீல்கள், பார்ப்பன டாக்டர்கள், பார்ப்பன பத்திரிக்கையாளர்கள், நாவலாசிரியர்கள், கவிஞர்கள், கதாசிரியர்கள் என்று ஏராளமானோருடன் நல்லுறவை வைத்து குலாவி வந்தது இன பாவமல்லவா?
கடவுள் இல்லை என்று நாத்திகம் பேசி, இந்து கடவுளர்களையும், வழிபாட்டு முறைகளையும் பழித்து, அவர்களின் பண்டிகைகளை கிண்டல் செய்து வந்த அதே வேளையில், தங்கள் குடும்ப பெண்கள், பிள்ளைகள் கோயில்களுக்கு செல்ல ஊக்குவித்து, தானும் மஞ்சள் துண்டு, பவழ மோதிரம், பட்டு வேட்டி என்று வேடம் தரித்து வந்தது கபட பாவமல்லவா?
பெண்ணென்றும் பாராமல் ஜெயலலிதாவை எவ்வளவு அவமானப்படுத்த வேண்டுமோ அவ்வளவும் செய்து அவரை நாக்கூசும் வண்ணம் வசை மாறி பொழிந்து வந்த இவர்கள் ஒட்டு மொத்த பெண் இனத்தையே கொச்சை படுத்தியது கொடூர பாவமல்லவா?
 இப்படி ஏராளமான பாவங்கள் செய்து வந்ததின் விளைவு அவை இன்று வரை இவர்களை விட்டு அகலவில்லை என்பது தெளிவாகிறது. "ஆற்றங்கரையின் மரமும் அரசறிய வீற்றிருந்த வாழ்வும் வீழுமன்றே" என்ற வாக்கியங்கள் தான் நினைவுக்கு வருகின்றன. இறைவன் நமக்கு நல்ல வாழ்வை வளத்தை அளித்திருக்கும்போழுது அதன் மூலம் எளிய வாழ்க்கையை நடத்தி எளியோருக்கு உதவி புரிந்து வாழ வேண்டும். தலை கால் புரியாமல் ஆடினால் அது ஆபத்தில் கொண்டு சேர்க்கும் என்பது எல்லா காலத்திற்கும் பொருந்தும். 
இன்றைய நிலையில் கருணாநிதி சொல்லொணா துயரில் ஆழ்ந்திருப்பார். தன்னை கைது செய்து சிறையிலிட்டிருந்தாலும் அவருக்கு இத்தகைய துயர் இருந்திருக்காது. தாம் மிகவும் நேசிக்கும் தன் மக்கள் துயருறுகிறார்கள் என்பதை காணும் பொது அத்துயர் பன்மடங்காகிறது. உலகில் மனிதர்களுக்கு ஏற்படும் துயரங்கள் பலவகையாயினும் புத்திர சோகம் என்பது கொடுமையானது. தம் மக்கள் படும் அல்லலை காண எந்த பெற்றோராலும் முடியாது. 
தசரதன் ராமனின் பிரிவை தாங்கவொண்ணாது தன் உயிரையே மாயத்துக்கொண்டுவிட்டான். மகாபாரதத்தின் திருதராட்டிரனின் நிலையோ இன்னும் பரிதாபகரமானது. சிறு வயது முதல் தன் பிள்ளைகள் செய்யும் தவறுகளை தட்டி கேட்கவில்லை. அவர்கள் செய்யும் பாவ காரியங்களை கண்டுகொள்ளாமல் இருந்துவிட செய்தது அவனுடைய பிள்ளை பாசம். அவர்கள் நேர்மை, நியாயம், நீதி, தருமம் போன்ற நல்ல செயல்களை துளியும் மதிக்காமல் தீய செயல்கள் புரிவதிலேயே சிறந்து விளங்கும் படி செய்து விட்டது திருதராட்டிரன் அளித்த இடம்தான். அவர்களுடைய அத்தகைய செய்கை சொந்த சகோதரனின் மனைவியின் சேலையை உரிந்து மான பங்க படுத்தும் அளவிற்கு விசுவ ரூபம் எடுத்து விட்டது. அப்பொழுதும் அவன் வாய் மூடி அவற்றை ஆதரித்து வந்தானேயன்றி  அவர்களை தட்டிக்கேட்கவில்லை. அத்தகைய பிள்ளைப்பாசத்திற்கு அவன் அடிமைபட்டுக்கிடந்தான். அது அவர்களுடைய இனத்தையே அழித்தது. அத்தகைய ஒரு நிலையைத்தான் கருணாநிதியின் பிள்ளை பாசம் தி.மு. க.விற்கும் ஒரு மீள முடியாத அளவிற்கு தீங்கு பயத்திருக்கிறது.       

Saturday, May 7, 2011

"ஓ" போடாதீர்கள்!

இப்போதெல்லாம் 49(O) படிவத்தில் ஓட்டு போடுவது பாஷனாகிவிட்டது. எனக்கு எந்த வேட்பாளரையும் பிடிக்கவில்லை. எல்லாரும் ஒரே மாதிரி திருடர்கள்தான். ஆகவே என் எதிர்ப்பைக் காட்ட 49(O) படிவத்தில் வாக்கு செலுத்துகிறேன் என்று சட்டம் வேறு பேசுகிறார்கள். இதையும் தேர்தல் ஆணையம் அனுமதிக்கிறது. இதைப்பற்றி மக்களிடம் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த வேண்டும் என்றும், வாக்களிக்கும்வண்ணம் உரிய வசதியை ஏற்படுத்தி தரவேண்டும் என்றும் நீதி மன்றமும் அறிவுறுத்துகிறது. போகிற போக்கைபார்த்தால் இந்த நாட்டில் கல்யாணம் செய்துகொள்ள மட்டுமே உரிமை உள்ளது, பிள்ளைக்குட்டி பெற்றுக்கொள்ள யாரையும் கட்டாயபடுத்த கூடாது என்று சட்டமும் போடச்சொல்லி நீதி மன்றங்கள் கூறினால் ஆச்சரிய படுவதற்கில்லை. 

நம்முடைய நாடு ஜனநாயக நாடு. மக்கள் தங்கள் பிரதிநிதிகளை தாங்களே தேர்ந்தெடுத்து ஆட்சி செய்துக்கொள்ள அரசியல் சட்டம் வழிவகை செய்கிறது. அதில் குறைகள், நடைமுறை சிக்கல்கள் இருக்கலாம். அதை களைய வேண்டுமே ஒழிய அந்த ஜனநாயக நடைமுறையையே கேலி செய்யும் விதமாகவும் அதை குட்டிச்சுவராக்கும் விதமாகவும் 49(O) போன்ற விதிமுறைகளை உருவாக்குவது கூடாது. 49(O) என்பது மக்கள் தங்களைத்தாங்களே தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்ள முற்படும் ஒரு ஜனநாயக பணியில் இடையூறு விளைவிப்பதாகவே அமையும். ஒரு குழு, கூட்டம் அல்லது அமைப்பை சிறப்பாக வழிநடத்த ஒருவரை தலைவராக தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியது அந்த அமைப்பை சார்ந்த அனைவரின் பொறுப்பு. அனைவருமே அந்த தலைமை பதவிக்கு போட்டியிடலாம். அனால் போட்டியிடவும் மாட்டேன். கூட்டத்தில் உள்ள மற்றவர்களிடம் விழிப்புணர்வும் ஏற்படுத்த மாட்டேன். போட்டியிடும் ஒவ்வொருவரிடமும் உள்ள குறைகளை மட்டும் வெளிச்சம் போட்டு காட்டி குறை கூறி அவர்கள் யாருக்கும் வாக்களிக்ககூடாது என்று 49(O) படிவத்தில் வாக்களித்து என் எத்ரிப்பை தெரிவிப்பேன் என்பது அவர்களின் கையாலாகாத பேடித்தனத்தைதான் பறை சாற்றுகிறதே தவிர வேறொன்றுமில்லை. இப்போதைக்கு இது ஒரு பாஷனாகவும் மாறிவிட்டது. 13/04/2011 அன்று நடந்த தமிழக சட்டப்பேரவை தேர்தலில் சுமார் 25000 பேர் இத்தகைய படிவத்தில் வாக்களித்துள்ளார்கள். இவர்களை என்ன சொல்ல. பெரும்பாலும் இவர்கள் அனைவரும் படித்தவர்களாகவே இருப்பார்கள். அடுத்தவர்களை குறைகூறியே காலத்தைக்கழிப்பார்கள். பொதுநலத்தில் அக்கறை இருப்பதைப்போல காட்டிக்கொள்வார்கள், உண்மையில் சுயநலமாகவே செயல்படுவார்கள். எவனுக்கு ஓட்டு போட்டாலும் திருடத்தான் போகிறான் என்று வரட்டு வேதாந்தம் பேசுவார்கள். எச்சைக்கையால் காக்காய் கூட ஓட்ட மாட்டார்கள். 

ஜனநாயக விரோத 49(O) படிவத்தை இனிமேலாவது ஒழிக்க தேர்தல் ஆணையம் முன்வரவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம்.