Friday, July 1, 2011

"இப்பதான் தெரியுமாம்"

பா.ஜ.க.வின் திரு. ஜஸ்வந்த் சிங் யாருக்கும் தெரியாத முத்து ஒன்றை உதித்திருக்கிறார். " சக எம்.பி.க்களான திரு. இராசாவும், கனிமொழியும் சிறையில் வாடுகிறார்களாம். இது அவருக்கு வேதனையாக இருக்கிறதாம். அவர்களுக்கு பெயில் மறுக்கப்பட்டது தவறாம்" இன்னும் என்னவென்னல்லாமோ உளறியிருக்கிறார் திரு. சிங். இவர்கள் சராசரி அரசியல்வாதிகள் மட்டுமில்லை. நம் ஜனநாயகத்திற்கு வெட்டு வைக்கும் சூனியக்காரர்கள். இவர்களை எல்லாம் ஒரு மனிதர்கள் என்று எண்ணுவது நம் தவறு. இருந்தாலும் முக்கிய எதிர் கட்சி எம்.பி. சொல்லுகிறார் என்றால் கேட்கத்தானே வேண்டும். கேட்டு சும்மா இருக்க முடியுமா? இந்திய குடிமகன் என்ற வகையில் என்னுடைய உளறலுக்கும் இடம் இருக்கத்தானே செய்யும். 

முதற்கண் இந்த ஜஸ்வந்த் சிங் ஒன்றை மறந்து விட்டார். நாட்டின் உயரிய நீதிமன்றமான உச்ச நீதி மன்றமே தீர்ப்பு சொன்னபிறகு அதை விமரிசிக்க யாருக்கும் உரிமை இல்லை. மறு ஆய்வு மனு போடலாம் அவ்வளவுதான். ஜாமீன் வழக்கில் அதற்கும் இடமில்லை. 
சரி சக எம்.பி.க்கள் என்பதால் அவர்கள் தவறு செய்கின்றபோது வேடிக்கை பார்க்க வேண்டுமா? சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் என்பதெல்லாம் இவர்களுக்கு கிடையாதா? இது கூட இவருக்கு தெரியாமல் இருக்குமா? தெரியும். அதற்கு காரணம் அரசியல் மட்டுமே. 

நாட்டில் ஜாமீன் மறுக்கப்பட்டு சிறையில் வாடுவது வெறும் இராசா, கனிமொழி மட்டுமில்லை. எண்ணற்ற அப்பாவி இந்தியா குடிமக்கள் வாதாட வக்கில்லாமல் வெறும் பொய் வழக்குகளில் சிக்கி இந்தியா சிறைச்சாலைகளில் வாடுகிறார்கள். அவர்களை ஏறெடுத்து பார்க்க கூட இந்த நாட்டில் நாதியில்லை. அதற்கு ஆதரவாக ஒருநாளும் இந்த சிங்குகள் நாடாளுமன்றத்தில் குரல் கொடுத்ததில்லை. இப்பொழுது மட்டும் பொத்துக்கொண்டு வருகிறார். அதுவும் சிறைபட்ட சுமார் ஐந்து மாதம் கழித்து யாவருக்கு இறக்கம் வந்திருக்கிறது. இப்போது என் வந்திருக்கிறது இந்த கனிவு. 

இந்த ஜஸ்வந்த் சிங் சில நாட்களுக்கு முன்னர் செல்வி. ஜெயலலிதாவை சந்தித்து பேசினார். என்ன பேசினார்களோ. மரியாதை நிமித்தம் என்றார்கள். பா.ஜ.க. சார்பாக தூது விட்டிருப்பார்கள். அம்மையார் பிடி கொடுத்திருக்க மாட்டார். பொருத்து பார்த்துவிட்டு இந்த கனி கசக்கும் என்ற நிலையில் இப்படி தி.மு.கவுக்கு சாதகமாக குரல் கொடுத்திருக்கிறார். இதே குரலை சில மாதங்களுக்கு முன்பு லாலுவும், சிபு சோரனும் சிறையிலிருந்த பொது விட வேண்டியதுதானே. எதை தின்றால் பித்தம் தெளியும் என்ற நிலையில் தி.மு.க.வை நெருங்க காவி கட்சி திட்டம் போடுகிறது. அம்மையார் ஒன்று காங்கிரசுடன் செல்வார் அல்லது தோழர்களுடன் செல்வார் என்ற நிலை தெளிவாகி வருகிறது. அதற்காக இப்போதே இருக்கட்டும் என்று உடன் பிறப்புகளுடன் கை கோர்கிரார்கள் போலிருக்கிறது. தி.மு.க.வும் சமீப காலமாக சில விஷயங்களில் காங்கிரசுக்கு எதிராக செயல் பட்டு வருகிறார்கள். பொது கணக்குக்குழு, லோக்பால் போன்ற அமைப்புகளில் அவர்களது செயல்பாடு பா.ஜ.க. வுக்கு இனிக்கும் விதமாக இருப்பதை கவனித்தால் இது புரியும்.  

Saturday, June 25, 2011

கொப்புளித்து விட்டது

முத்தமிழரிந்தவர் (அறிந்தவர் அல்ல அரிந்தவர்) சமீபத்தில் புதுதில்லி சென்று வந்தார். அங்கே சிறையில் வாடும் தம் மகளை கண்டு கண் கலங்கிய நிகழ்ச்சியை இங்கே சென்னையில் நினைவுகூறும்போது, "உடம்பெல்லாம் கொப்புளங்கள், வெயிலின் கொடுமையால் தழும்புகள், வீக்கங்கள்" என்று புலம்பி தீர்த்திருக்கிறார். பாவம்! ஒரு தகப்பனாரின் கவலை நமக்கென்ன தெரிய போகிறது. தம் மகள் துயருருகிறாள் எனும்போது தந்தையார் கவலை கொள்வது இயற்கைதானே? ஆனால் அவர் வெறும் தகப்பனார் மட்டுமில்லை. ஒரு கட்சியின் தலைவர். இதுகாறும் இந்த மாநிலத்தை ஆண்டவர். அவர் இப்படி ஊரறிய புலம்புவது கேவலம்.

தம் மகள் மட்டும் காயப்பட்டிருக்கிறாள் என்று இப்போது புலம்பும் இந்த பெரிய மனிதர், சுமார் ஐந்து மாதங்களாக தம் கட்சியை சார்ந்த மற்றொரு உறுப்பினரும் அதே வெயிலில் வாடிக்கொண்டிருக்கிறார் என்பதை ஏன் மறந்து போனார். அவருக்கு இது வரை இவர் கண்ணீர் விட்டதுண்டா. கட்சித்தலைவன் என்றால் எல்லோருக்கும் ஒரு மாதிரிதானே நடந்துக்கொள்ளவேண்டும். தம் மகளுக்கு ஒரு மாதிரியும் மற்றவருக்கு ஒரு மாதிரியும் ஏன் இப்படி புலம்ப வேண்டும். தம் மக்களுக்கு இது காரும் மூன்றும் முறை உயர்மட்டக்குழுவை கூட்டிய இவர் அந்த அப்பாவிக்கு ஒருமுறையேனும் அப்படி செய்தாரா? 

தினரகரன் அலுவலக எரிப்பு நிகழ்வில் மூன்று அப்பாவிகள் இறந்து போனார்களே? அந்த பெற்றோர்களுக்கு எப்படி இருந்திருக்கும்? ஒன்றுமே நடவாதது போல இவர்கள் குடும்பம் ஒன்று சேர்ந்து விட்டதே? பலியானவனின் குடும்பத்திற்கு யார் ஆறுதல் சொன்னார்கள். அவர்கள் மனமெல்லாம் இன்றுவரை கொப்புளங்களாகவும் காயங்களாகவும் இருக்கிறதே அதற்கு யார் மருந்து போட்டார்கள். இங்கே குடும்பத்தை விட்டு விட்டு அதே தில்லியில் சாதாரண கூலி தொழிலாளர்களாக எண்ணற்ற தமிழர்கள் சாலையோரத்தில் படுத்து கிடக்கிறார்கள். அவர்களின் கொப்புளங்களை இவர் என்றாவது நினைத்து பார்த்ததுண்டா? 

ஒரு கட்சித்தலைவனுக்கு இருக்க வேண்டிய தைரியம் துளிகூட இந்த மனிதரிடம் இருந்ததில்லை. இப்போது கோழை போல நாடு வீதியில் புலம்புகிறார். இவர் ஆட்சியின் போது ஜெயலலிதாவை இதை விட கேவலமாக நடத்தினாரே? அப்போது அந்த பெண்மணி இப்படியெல்லாம் புலம்பியதில்லையே? அதற்கு முன்பு சட்டசபையில் அவமரியாதை செய்த போது கூட அவர் கூப்பாடு போடவில்லை. மாறாக சவால் விட்டார். அத்தகைய தைரியத்துடன் காங்கிரசுக்கு சவால் விட முடியுமா இவரால். "கூடா நட்பு கேடாய் முடியும்" என்று சொன்னதை கூட காங்கிரசை எதிர்த்துதான் என்று சொல்ல கூட தெம்பில்லை இவருக்கு. இவர்களின் கொள்கை பிடிப்பையும் தைரியத்தையும் ஒட்டுமொத்த தமிழினம் தெரிந்துக்கொண்டு விட்டது. இனி அதுதான் அவருக்கு பெரும் கவலை.      

Tuesday, May 24, 2011

நாக்-அவுட்

இராமநாதபுர மாவட்டத்தை சார்ந்த சரிதா என்கிற பெண்மணி கடந்த தமிழக சட்ட மன்ற தேர்தலில் ஜெயலலிதாவின் அ.இ.அ.தி.மு.க. வெற்றி பெற்றால் தனது நாவை அறுத்து காணிக்கை செலுத்துவதாக (இது போன்ற உணர்ச்சிவயப்பட்ட கிறுக்குத்தனங்கள் தமிழகத்திற்கே உரியவை) தமது கிராமத்திலிருக்கும் தெய்வத்திடம் பிரார்த்தனை செய்து கொண்டார். அவ்விதமே அவரது விருப்பமான அணி வெற்றி பெற்றவுடன் 13/05/2011 அன்று தமது காணிக்கையை செலுத்தி பிரார்த்தனையை நிறைவு செய்தார். இது பற்றிய செய்திகள் பத்திரிக்கைகளில் வந்தன. 

இதை பார்த்த தமிழக முதல்வர் செல்வி. ஜெயலலிதா அந்த பெண்மணியை சென்னைக்கு வருவித்து அவரை அப்போலோ மருத்துவமனையில் சிகிச்சைக்காக அனுமதித்தார். அவர் குணமடைந்தவுடன் அவரை கோட்டைக்கு அழைத்து இது போன்ற அசட்டு செயல்களில் ஈடுபட கூடாது என்று அறிவுரை வழங்கினார். அந்த பெண்மணி கணவனால் கைவிடப்பட்டவர் என்பதும், இரண்டு பெண்குழந்தைகளை வைத்துக்கொண்டு வாழ்க்கையில் கஷ்டப்படுகிறார் என்பதையும் அறிந்து அவருக்கு சத்துணவு உதவியாளர் பணியை வழங்கி கை கொடுத்திருக்கிறார். அதோடுகூட ஒரு லட்சம் ரூபாய்க்கான காசோலையையும் வழங்கி அனுப்பி வைத்திருக்கிறார். உளம் நெகிழ்ந்து போன அந்த பெண்மணி சரியாக பேச்சு வராத நிலையிலும் முதல்வருக்கு உணர்ச்சிப்போங்க நன்றிகூறி சென்றார். அரசியல் கிறுக்குத்தனமான இந்த நிகழ்ச்சியில் பொது மக்களாகிய நாம் கவனிக்க வேண்டிய கூறுகள் பல உள்ளன. 

ஒன்று, ஜெயலலிதாவின் செயல்பாடு பற்றியது. தங்கள் சுயநலனுக்காக தொண்டர்களை பலிகொடுக்கும் அரசியல் வாதிகள் பலரிடையே ஜெயலலிதா தனிமைப்பட்டு இருக்கிறார். தொண்டர்களை தீக்குளிக்க செய்து அதில் தம்மை உயர்த்திக்கொள்வார் பலர் உண்டு. பிறகு தீக்குளித்த அந்த தொண்டர்களின் குடும்பங்களை பற்றி அவர்கள் சிறிதும் பொருட்படுத்துவதில்லை. உணர்ச்சிவசப்பட்டு தமது நாவை அறுத்த அந்த தொண்டருக்கு புத்திமதி கூறியதுடன் அவருடைய குடும்ப நலனை கருத்தில் கொண்டு அவருக்கு அரசு பணி வழங்கியுள்ளார். அதோடு அவருக்கு வழங்கிய ஒரு லட்சம் நிதியை அரசு கஜானாவிலிருந்து வழங்காமல் கட்சியால் நடத்தப்படும் எம்.ஜி.ஆர். நிதியிலிருந்து வழங்கியுள்ளார். அரசுபணியும் நாவை அறுத்துக்கொண்ட நன்றிக்காக என்றில்லாமல் கணவனால் கைவிடப்பட்ட மகளிர் என்ற வகையிலேயே வழங்கியுள்ளார். அப்போல்லோ மருத்துவ மனையில் அவருக்கு அளிக்கப்பட சிகிச்சைக்கான செலவையும் அவரே ஏற்றிருக்கிறார். இதிலும் அரசுபனத்தை துஷ்பிரயோகம் செய்ய வில்லை. இத்தகைய ஜெயலலிதாவின் செயல்பாடு பாராட்டுக்குரியது. 

இரண்டு அந்த பெண்மணியை பற்றியது. எந்த ஒரு எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் தாம் விரும்பும் அல்லது நேசிக்கும் தலைவர் உயர்ந்த நிலையை பெறவேண்டும் என்று வேண்டிக்கொள்ளும் கோடானுகோடி தொண்டர்கள் உள்ள மாநிலம் இது என்பதை நினைவூட்டியுள்ளார். அதற்காக உணர்ச்சி மேலீட்டால் என்ன செய்கிறோம் என்பதை அறியாமல் தமது நாவையே தம் இஷ்ட தெய்வத்திற்கு காணிக்கையாக்கியுள்ளார். அவருடைய செயல்பாடு நாகரீகமடைந்த நம் சமுதாயத்தில் கண்டனத்திற்குரியது என்றாலும், அன்பு மேலீட்டால் அவர்கள் செய்த செயலை அத்தகைய அன்பை நாம் அனுபவிக்குமபொழுதுதான் உணரமுடியும். களங்கமற்ற அன்புக்கு இத்தகைய நிகழ்வுகள் உதாரணமாக திகழ்கின்றன. 

மூன்று, அவள் வேண்டிக்கொண்ட தெய்வத்தின் கருணை பற்றியது. கணவனால் கைவிடப்பட்டு, இரண்டு பெண்குழந்தைகளின் கேள்விக்குரிய எதிர்காலத்துடன் கலங்கி நிற்கின்ற பெண்மணி இத்தகைய ஒரு பிரார்த்தனையை நிறைவேற்றுகிறாள் எனும் பொழுது கிராமம்தோறும் இருக்கும் காவல் தெய்வங்கள் அவளுடைய வேண்டுகோளுக்கு செவி சாய்க்கின்றன. அவளை முதலமைச்சரின் கவனத்திற்கு ஈர்த்து அவளுக்கு ஒரு வேலைவாய்ப்பை வழங்கி அவளுடைய குழந்தைகளின் வாழ்விற்கு வளத்தை சேர்த்திருக்கின்றன. அசைக்க முடியாத பிரதிபலன் கருதாத தெய்வ பக்தி நிறைந்த பலனை கொடுக்கின்றன என்பதற்கு இது ஒரு சாட்சி.

Friday, May 20, 2011

ஆற்றங்கரை மரமும் ...

இன்றைய தினம் (20/05/2011) உண்மையிலேயே ஆச்சரியமும் அதிசயமும் கலந்த ஒரு நிகழ்வை இந்திய திருநாடு கண்டிருக்கிறது. ஆம். 2G ஊழல் வழக்கில் கனிமொழி கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறார். அவர் திஹார் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறார். மத்தியில் ஆட்சியில் பங்கு வகிக்கும் ஒரு கட்சியின் தலைவரின் மகள் இந்தியாவில் கைது செய்யப்படுவது என்ன அவ்வளவு சுலபமான விஷயமா? சமீபத்தில் தான் தமிழகத்தில் ஆட்சிக்கட்டில் கை மாறியது. அதுவரை அரசு பொறுப்பிலிருந்த கட்சியின் ஒரு சாதாரண மாவட்ட, வட்ட பொறுப்பாளர்களின் உறவினர்களை கூட போலிசு தொட முடியாத நிலையிலிருந்து அந்த கட்சியின் மிகப்பெரும் சக்தியான அதன் தலைவரின் மகளையே திஹார் சிறையிலிட முடியும் என்றால், தமிழக வாக்காளர்கள் கொடுத்த அசைக்க முடியாத தீர்ப்புத்தான் இதற்கெல்லாம் காரணம். ஜனநாயகத்தின் மீதும் மற்றும் நம் நாட்டின் நீதி பரிபாலனத்தின் மீதும் அனைவருக்கும் நம்பிக்கை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது இந்த செய்தி. 
கருணாநிதி என்ற ஒரு தனி மனிதரின் செயல் பாடுகளின் விளைவுதான் இன்றைய தினம் திஹார் சிறை வரை நீண்டிருக்கிறது. அரசியல் என்ற போர்வையில் அவர் செய்து வந்த பலவிதமான காரியங்கள் இன்று அவரை நிழல் போல துரத்திக்கொண்டு வந்திருக்கிறது. 
தமிழ், தமிழின உணர்வு, என்று மொழி வெறியை மாநில மக்கள் மீது பரப்பி அதில் குளிர் காய்ந்த அதே நேரம், இலங்கையில் அப்பாவித்தமிழர்கள் கொடுங்கோலர்களின் தாக்குதல்களுக்கு பலியான பொது மத்திய காங்கிரசு அரசின் மூலம் கிடைத்த பதவி சுக போகங்களையே பிரதானமாக எண்ணி வாய் மூடி மௌனம் சாதித்தது கொடுமை அல்லவா? இந்திய தமிழ் மீனவர்கள் இலங்கை ராணுவத்தால் சுடப்பட்டு இறந்த போதெல்லாம் இந்திய பிரதமருக்கு கடிதம் மட்டுமே எழுதி அதற்கு மேல் ஒரு துரும்பை கூட அசைக்காதது பாவம் அல்லவா?
வாஜ்பாய் அரசில் பங்கிருந்து மாறன் உடல் தகனம் செய்யும் மட்டும் இருந்துவிட்டு உடனடியாக பதவியை தக்க வைத்துக்கொள்ள கூட்டணி மாறியது மிகப்பெரிய துரோகம் அல்லவா?
அண்ணாமலை பல்கலைக்கழக மாணவர் உதயகுமாரின் பெற்றோர்களை வைத்தே அவன் எங்கள் பிள்ளை இல்லை என்று சொல்ல வைத்தது பாவம் அப்பாவா?
தங்கள் பிள்ளை, பெண்களை இந்தி படிக்க வைத்து விட்டு மற்றைய தமிழர்கள் படித்து விடாமல் இருக்க போலி இந்தி எதிர்ப்பை காட்டியது கயமைத்தனமான பாவம் அல்லவா? அவ்வாறு இந்தி தெரிந்திருப்பதால்தான் தயாநிதி மாறனை மத்திய மந்திரியாக்கினோம் என்று கூசாமல் கூற நேர்ந்ததே அது துரோக பாவமல்லவா?
ஆரிய எதிர்ப்பு, பார்ப்பன எதிர்ப்பு என்று ஒரு புறம் பேசிகொண்டே, மறுபுறம் பார்ப்பன வக்கீல்கள், பார்ப்பன டாக்டர்கள், பார்ப்பன பத்திரிக்கையாளர்கள், நாவலாசிரியர்கள், கவிஞர்கள், கதாசிரியர்கள் என்று ஏராளமானோருடன் நல்லுறவை வைத்து குலாவி வந்தது இன பாவமல்லவா?
கடவுள் இல்லை என்று நாத்திகம் பேசி, இந்து கடவுளர்களையும், வழிபாட்டு முறைகளையும் பழித்து, அவர்களின் பண்டிகைகளை கிண்டல் செய்து வந்த அதே வேளையில், தங்கள் குடும்ப பெண்கள், பிள்ளைகள் கோயில்களுக்கு செல்ல ஊக்குவித்து, தானும் மஞ்சள் துண்டு, பவழ மோதிரம், பட்டு வேட்டி என்று வேடம் தரித்து வந்தது கபட பாவமல்லவா?
பெண்ணென்றும் பாராமல் ஜெயலலிதாவை எவ்வளவு அவமானப்படுத்த வேண்டுமோ அவ்வளவும் செய்து அவரை நாக்கூசும் வண்ணம் வசை மாறி பொழிந்து வந்த இவர்கள் ஒட்டு மொத்த பெண் இனத்தையே கொச்சை படுத்தியது கொடூர பாவமல்லவா?
 இப்படி ஏராளமான பாவங்கள் செய்து வந்ததின் விளைவு அவை இன்று வரை இவர்களை விட்டு அகலவில்லை என்பது தெளிவாகிறது. "ஆற்றங்கரையின் மரமும் அரசறிய வீற்றிருந்த வாழ்வும் வீழுமன்றே" என்ற வாக்கியங்கள் தான் நினைவுக்கு வருகின்றன. இறைவன் நமக்கு நல்ல வாழ்வை வளத்தை அளித்திருக்கும்போழுது அதன் மூலம் எளிய வாழ்க்கையை நடத்தி எளியோருக்கு உதவி புரிந்து வாழ வேண்டும். தலை கால் புரியாமல் ஆடினால் அது ஆபத்தில் கொண்டு சேர்க்கும் என்பது எல்லா காலத்திற்கும் பொருந்தும். 
இன்றைய நிலையில் கருணாநிதி சொல்லொணா துயரில் ஆழ்ந்திருப்பார். தன்னை கைது செய்து சிறையிலிட்டிருந்தாலும் அவருக்கு இத்தகைய துயர் இருந்திருக்காது. தாம் மிகவும் நேசிக்கும் தன் மக்கள் துயருறுகிறார்கள் என்பதை காணும் பொது அத்துயர் பன்மடங்காகிறது. உலகில் மனிதர்களுக்கு ஏற்படும் துயரங்கள் பலவகையாயினும் புத்திர சோகம் என்பது கொடுமையானது. தம் மக்கள் படும் அல்லலை காண எந்த பெற்றோராலும் முடியாது. 
தசரதன் ராமனின் பிரிவை தாங்கவொண்ணாது தன் உயிரையே மாயத்துக்கொண்டுவிட்டான். மகாபாரதத்தின் திருதராட்டிரனின் நிலையோ இன்னும் பரிதாபகரமானது. சிறு வயது முதல் தன் பிள்ளைகள் செய்யும் தவறுகளை தட்டி கேட்கவில்லை. அவர்கள் செய்யும் பாவ காரியங்களை கண்டுகொள்ளாமல் இருந்துவிட செய்தது அவனுடைய பிள்ளை பாசம். அவர்கள் நேர்மை, நியாயம், நீதி, தருமம் போன்ற நல்ல செயல்களை துளியும் மதிக்காமல் தீய செயல்கள் புரிவதிலேயே சிறந்து விளங்கும் படி செய்து விட்டது திருதராட்டிரன் அளித்த இடம்தான். அவர்களுடைய அத்தகைய செய்கை சொந்த சகோதரனின் மனைவியின் சேலையை உரிந்து மான பங்க படுத்தும் அளவிற்கு விசுவ ரூபம் எடுத்து விட்டது. அப்பொழுதும் அவன் வாய் மூடி அவற்றை ஆதரித்து வந்தானேயன்றி  அவர்களை தட்டிக்கேட்கவில்லை. அத்தகைய பிள்ளைப்பாசத்திற்கு அவன் அடிமைபட்டுக்கிடந்தான். அது அவர்களுடைய இனத்தையே அழித்தது. அத்தகைய ஒரு நிலையைத்தான் கருணாநிதியின் பிள்ளை பாசம் தி.மு. க.விற்கும் ஒரு மீள முடியாத அளவிற்கு தீங்கு பயத்திருக்கிறது.       

Saturday, May 7, 2011

"ஓ" போடாதீர்கள்!

இப்போதெல்லாம் 49(O) படிவத்தில் ஓட்டு போடுவது பாஷனாகிவிட்டது. எனக்கு எந்த வேட்பாளரையும் பிடிக்கவில்லை. எல்லாரும் ஒரே மாதிரி திருடர்கள்தான். ஆகவே என் எதிர்ப்பைக் காட்ட 49(O) படிவத்தில் வாக்கு செலுத்துகிறேன் என்று சட்டம் வேறு பேசுகிறார்கள். இதையும் தேர்தல் ஆணையம் அனுமதிக்கிறது. இதைப்பற்றி மக்களிடம் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த வேண்டும் என்றும், வாக்களிக்கும்வண்ணம் உரிய வசதியை ஏற்படுத்தி தரவேண்டும் என்றும் நீதி மன்றமும் அறிவுறுத்துகிறது. போகிற போக்கைபார்த்தால் இந்த நாட்டில் கல்யாணம் செய்துகொள்ள மட்டுமே உரிமை உள்ளது, பிள்ளைக்குட்டி பெற்றுக்கொள்ள யாரையும் கட்டாயபடுத்த கூடாது என்று சட்டமும் போடச்சொல்லி நீதி மன்றங்கள் கூறினால் ஆச்சரிய படுவதற்கில்லை. 

நம்முடைய நாடு ஜனநாயக நாடு. மக்கள் தங்கள் பிரதிநிதிகளை தாங்களே தேர்ந்தெடுத்து ஆட்சி செய்துக்கொள்ள அரசியல் சட்டம் வழிவகை செய்கிறது. அதில் குறைகள், நடைமுறை சிக்கல்கள் இருக்கலாம். அதை களைய வேண்டுமே ஒழிய அந்த ஜனநாயக நடைமுறையையே கேலி செய்யும் விதமாகவும் அதை குட்டிச்சுவராக்கும் விதமாகவும் 49(O) போன்ற விதிமுறைகளை உருவாக்குவது கூடாது. 49(O) என்பது மக்கள் தங்களைத்தாங்களே தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்ள முற்படும் ஒரு ஜனநாயக பணியில் இடையூறு விளைவிப்பதாகவே அமையும். ஒரு குழு, கூட்டம் அல்லது அமைப்பை சிறப்பாக வழிநடத்த ஒருவரை தலைவராக தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியது அந்த அமைப்பை சார்ந்த அனைவரின் பொறுப்பு. அனைவருமே அந்த தலைமை பதவிக்கு போட்டியிடலாம். அனால் போட்டியிடவும் மாட்டேன். கூட்டத்தில் உள்ள மற்றவர்களிடம் விழிப்புணர்வும் ஏற்படுத்த மாட்டேன். போட்டியிடும் ஒவ்வொருவரிடமும் உள்ள குறைகளை மட்டும் வெளிச்சம் போட்டு காட்டி குறை கூறி அவர்கள் யாருக்கும் வாக்களிக்ககூடாது என்று 49(O) படிவத்தில் வாக்களித்து என் எத்ரிப்பை தெரிவிப்பேன் என்பது அவர்களின் கையாலாகாத பேடித்தனத்தைதான் பறை சாற்றுகிறதே தவிர வேறொன்றுமில்லை. இப்போதைக்கு இது ஒரு பாஷனாகவும் மாறிவிட்டது. 13/04/2011 அன்று நடந்த தமிழக சட்டப்பேரவை தேர்தலில் சுமார் 25000 பேர் இத்தகைய படிவத்தில் வாக்களித்துள்ளார்கள். இவர்களை என்ன சொல்ல. பெரும்பாலும் இவர்கள் அனைவரும் படித்தவர்களாகவே இருப்பார்கள். அடுத்தவர்களை குறைகூறியே காலத்தைக்கழிப்பார்கள். பொதுநலத்தில் அக்கறை இருப்பதைப்போல காட்டிக்கொள்வார்கள், உண்மையில் சுயநலமாகவே செயல்படுவார்கள். எவனுக்கு ஓட்டு போட்டாலும் திருடத்தான் போகிறான் என்று வரட்டு வேதாந்தம் பேசுவார்கள். எச்சைக்கையால் காக்காய் கூட ஓட்ட மாட்டார்கள். 

ஜனநாயக விரோத 49(O) படிவத்தை இனிமேலாவது ஒழிக்க தேர்தல் ஆணையம் முன்வரவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம்.  

Friday, April 8, 2011

WHY JAYALALITHAA IS A STATES(WO)MAN?

A statesman is a person who thinks truly to the heart and says the same before the mass convincingly, without fear or favour. When the entire mass thinks in one direction he thinks to the root of the problem and comes with a solution.

To day entire India is paralysed by the hype created by Anna Hazaare Show, at Jantar Mantar, New Delhi. I wonder what fruitful thing will come out of his hunger strike. Even if a bill is passed on the strict lines drafted by Mr. Anna and his people, I don't think that will change or likely to change the Corrupt ruling elite. Most of us or easily attracted by the hunger fast, like that one created by the cricket world cup. But we all fail to notice the truth that was bravely stated by Ms. Jayalalithaa  Jayaram, the Chief Minister is in Wait of Tamil Nadu, showing true statesmanship.

Ms. Burqa Dutt of NDTV asks Jayalalithaa in midst of her election campaign her views on the hunger strike. Jayalalithaa, while welcoming the hunger strike says that she support people like Anna Hazaare and there is no second thought on eradication of corruption in this country. She wondered how far it is possible with passing just a Bill? She said, the need of the hour is execution of and governance. When the executive (Prime Minister) is weak, spineless and not brave enough to take against the corrupt people there is no use of drafting one more bill.

How practical she is? If the Lokpal bill is headed by people like Thomas or A.Raja, what will happen to the cases inquired by the Lokpal. There is no use. This Government has shamelessly nominated Thomas to be the head of Central Vigilance Commission. They continued to support his candidature till it was struck down by the Supreme Court. They willfully flew away hardcore criminals like Warren Anderson (Bhopal Gas tragedy) and Ottavio Quatrocchi (Bofors fame). They shed no shy in shielding the people who stashed away Indian Money in foreign lands. How can we believe that a new Lokpal will do wonders with these kind of people at the helm. Jayalalithaa bravely showed the truth that the need of the hour is strong executive than the law.   

Monday, March 28, 2011

தமிழக தேர்தல் களம்

தமிழக தேர்தல் களம் சூடு பிடிக்க தொடங்கிவிட்டது. இரு தரப்புமே இலவசங்களை அள்ளி வழங்க தயாராக உள்ளதாக கூறுகிறார்கள். எவர் வென்றாலும் தோல்வியை சந்திக்க உள்ளது தமிழினம். எப்படி என்று கேட்கிறீர்களா? மேலே படியுங்கள்.
தமிழனுக்கு இன்று தேவை தன்னம்பிக்கை, சுயமரியாதையுடன் கூடிய ஒரு வேலை? இவற்றுக்கு உத்தரவாதமில்லாத வெத்து வாக்குறுதிகள் தமிழனை தலை நிமிர செய்யாது. அடுத்தவனை நம்பியே தமிழர்கள் வாழ வேண்டும். சுய மரியாதை என்பது சிறிதுமில்லாமல், நாளைய தமிழினத்தை பற்றி கவலை கொள்ளாமல் அடுத்தவர்களை, குறிப்பாக மேலை நாட்டவரை நம்பியே வாழ வேண்டிய சூழலை உண்டாக்கி கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்தியாவின் தென் பகுதியில் தமிழகம் என்ற ஒரு மாநிலமாவது இன்று மிஞ்சி இருக்கிறது. அதையும் கூறுபோட்டுவிட்டு தமிழினம் என்ற ஒன்றை அடையாளமில்லாமல் அழிக்க முயன்றுவருகிறார்கள். நான் பட்டியலிட உள்ள சில தகவல்களை நடுநிலையோடு அலசி பாருங்கள். நீங்கள் உண்மையை உணர்வீர்கள். இது நாளைய நமது இனத்தின் மீது கொண்ட பற்றின் காரணமாக எழுந்த சிந்தனை. தூற்றுபவர்கள் இந்த தளத்திலேயே தூற்றுங்கள். போற்றுபவர்கள் உங்கள் நண்பர்களுக்கு கூறுங்கள். 

1. இரண்டு குழந்தைகளுக்கு மேல் வேண்டாம் என்று கூறினார்கள். இதை தமிழனை தவிர தீவிரமாக பின்பற்றிய முட்டாள் இந்தியன் யாருமிருக்க மாட்டார்கள். மக்கட்பேறு, பிள்ளை செல்வம், என்று நம் முன்னோர்களும் அவர்தம் அருந்தமிழ் நூல்களும் பெருமையாக பேசும் பிள்ளை பேற்றை கொச்சை படுத்தி விட்ட பெருமை மேல் நாட்டு நண்பர்களை சாரும். இப்படியே போனால் உலகில் தமிழன், இந்தியன் தொகை பெருத்து அவனுக்கு தாங்கள் சேவகம் செய்யும் நிலை வந்து விடுமோ என்று பயந்து அவர்கள் கட்டவிழ்த்து விட்ட அரை வேக்காட்டு தத்துவங்களை நேரு போன்ற மேல் நாட்டு மோகம் கொண்ட தலைவர்கள் பின் பற்றியதால் வந்த ஆபத்து, இன்று இந்தியாவில் கட்டுக்குள் வந்துவிட்ட, சுருங்கி கொண்டிருக்கிற இனமாக இருக்கிறது தமிழினம். கிட்டத்தட்ட நான்கு பாராளுமன்ற தொகுதிகளை இழக்க இருக்கிறது. கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் இரண்டு சட்டமன்ற தொகுதிகள் காணமல் போய்விட்டன. அதாவது குமரி தமிழ் பேசக்கூடிய இருவர் வருகின்ற சட்டமன்றத்தில் இல்லாமல் இருப்பார்கள்.
தமிழ்நாட்டில் இன்று தொழில் தெரிந்த ஆட்கள் இல்லை. இன்ஜினீயர்கள் அதிகரித்து விட்டார்கள். அனால் பிளம்பிங் ஒயரிங் போன்ற வேலைகளுக்கு ஆட்கள் குறைந்து விட்டார்கள். நமது கிராமங்கள் வெறுமையை நோக்கி சென்று கொண்டிருக்கின்றன. அங்கே கட்டிடங்கள் மட்டுமே உள்ளன. அவற்றை பார்த்துகொள்ள மக்கள் இல்லை. முதியவர்கள் அந்நியர்களின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளனர். வேலைக்கு ஆட்கள் இல்லாததால் பீகார் போன்ற வேற்று மாநிலத்திலிருந்து மனிதர்கள் இறக்குமதி ஆகிறார்கள். இங்கும் வெகு சீக்கிரத்திலேயே மும்பை, அசாம் போன்ற பகுதிகளில் காணப்படும் வேற்று மாநில மக்களுடனான பிரச்சனைகள் தோன்றலாம். தமிழ் நாட்டில் ஏற்கெனெவே தமிழ் இல்லை. இனி தமிழனும் இல்லை என்ற நிலை தோன்றலாம். நமது நிலங்கள் வீரியம் மிக்கவை. ஆனால் பயிர் செய்ய ஆட்கள் இல்லாமல் போவதால், குடும்பங்கள் சுருங்குவதாலும் அந்நியர்கள் ஆக்கிரமிப்பு செய்வது என்பது நடக்க கூடியதே. இதை நாம் எப்படி சரி செய்ய போகிறோம். சிந்திதர்கள நம் மானமில்லா தலைவர்கள். தமிழினம் சுருங்க காரணமான இந்த குடும்பக்கட்டுப்பாடு அவசியம்தானா? நம்மைப்போல கண்ணைமூடிக்கொண்டு குடும்பக்கட்டுப்பாட்டில் ஈடுபாடு காட்டாத பீகாரிகள் இன்று அகில இந்தியா முழுவதும் தங்கள் தொழில் பலத்தின் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் வேலை நிறுத்தம் செய்தால் நாம் சிங்கிள் டீ கூட குடிக்க முடியாது. அனால் அதற்கு நேர்மறையாக தமிழர்களாகிய நாம் என்ன போராடினாலும் பாலாற்றில் கூட தண்ணீர் பெற முடியாது.
அமெரிக்கா, ஐரோப்பா, அரேபியா போன்ற நாடுகள் நம்மை பார்த்து சலாம் போடுவது எதற்கு? நம்மிடமுள்ள மனித வளம் தான். அதை இழந்து விட்ட பிறகு அவர்கள் நம்மை ஒரு பொருட்டாக கூட எண்ணமாட்டார்கள். இப்படி ஒரு ஈன நிலைக்கு நம்மை நாமே ஆட்படுத்திக்கொண்டுவிட்டோம்.  மக்கள் தொகை உயர உயர நமது தேவையை நாம் உயர்த்தி இருக்க வேண்டும். சாலை, கட்டமைப்பு, வீடு, நீர்வளம், பயிர்வளம், போன்றவற்றை உயர்த்தி தன்னிறைவு காண்பதுதான் ஒரு சிறந்த பகுத்தறிவாக இருக்கமுடியும். அதற்காக குழந்தையை பெறாதே என்பது எப்படி சரியாக இருக்க முடியும்? அரை கிலோ அரிசிதான் உள்ளது. இது எனக்குமட்டுமே போதும் நீங்கள் அனைவரும் பட்டினியாக இருங்கள் என்று ஒரு தகப்பன் கூரினாநேயானால் அவனை விட முட்டாள் யாரும் இருக்க முடியாது. அதற்கு மாறாக அவன் தன்னுடைய உழைப்பை அதிகரித்து ஈட்டும் சக்தியை கூட்டி இருக்கவேண்டும். அதுதான் அழகு. குழந்தையை தவிருங்கள் என்று கண் மூடித்தனமாக சொல்வது செருப்புக்கு தகுந்தமாதிரி காலை வெட்டுவது போன்றதாகும்.

2. தொழில் வளம் பெருக நம்முடைய மாநில அரசுகள் தொடர்ந்து தவறி வருகின்றன. மாறாக நம்முடைய மக்கள் தங்களுடைய சுய முயற்சியின் காரணமாக தொழிலை சிறப்பாக நடத்தி வந்தால் அதற்கு பல இடையூறுகளை விளைவித்து வருகிறார்கள். விவசாய நிலம் சுகுங்கி வருவதை தடுக்க எந்த அரசும் முயற்சிக்கவில்லை. இலவச மின்சாரம், மானிய உரம் என்றெல்லாம் போக்கு காட்டி விவசாயிகளை கொச்சை படுத்தினார்களே தவிர அவர்கள் விவசாய தொழிலை பாதுகாக்க உரிய நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை. முதற்கண் விவசாயம் செய்வதே படிக்காதவன், கைநாட்டு, உதவாக்கரை செய்யும் பணி என்ற ஒரு மாய மோசடிகளை அவிழ்த்து விட்டு மக்களை அந்த தொழிலை செய்ய விடாமல் செய்து விட்டார்கள். ஒரு அந்நிய நாட்டு கம்பெனியின் வாசலில் வாச்மேனாக அல்லது எடுபிடியாக இருக்க கூட நாம் தயாராகின்றோம். அனால் நம்முடைய நிலத்தில் விவசாயம் செய்வதை கௌரவ குறைச்சலாக எண்ணுகிறோம். இந்த நிலைக்கு இந்த அரசாங்கங்கள் நம்மை தள்ளிவிட்டன. நீர் வளம் இல்லாமல், உற்பத்தி பொருட்களுக்கு உரிய விலை கிடைக்காமல், தொழிலாளிகள் பற்றாக்குறை போன்ற காரணங்களினால் விவசாயம் பாதிக்கபடுவது ஒரு புறம் என்றால், மேற்சொன்ன காரணமும் ஒன்று என்பதை நாம் மறக்கக்கூடாது. 

3. அரசு உதவ முன் வராவிட்டாலும் பரவாயில்லை. அனால் உபத்திரவம் செய்யகூடாது. திருப்பூரில் எண்ணற்ற தொழிலாளிகளின் உழைப்பில் இன்று பின்னலாடை தொழில் ஓங்கி வளர்ந்து நிற்கிறது. இந்த தொழில் இத்தகைய உன்னத இடத்தை அடைந்து பன்னாட்டு கவனத்தை ஈர்க்கும் வரை அரசாங்கத்தின் உதவி என்பது வெறும் பூஜ்ஜியம்தான். பல சிறு மற்றும் குறு முதலாளிகள், எண்ணற்ற தொழிலாளிகள் அரசாங்கத்தை எதிர் பாராமல் வளர்த்துவிட்ட ஒரு தொழில் பங்கு பெற மட்டும் அரசாங்கம் வந்திருந்தால் பரவாயில்லை. ஒரு வருமான வரி தொழில் வரி என்று ஏதோ ஒன்றை தொலைத்துவிட்டு போயிருப்பார்கள். அனால் அரசாங்கம் தகுந்த மின் விநியோகமில்லாமல் நகர கட்டமைப்பு வசதிகளை செய்யாமல் ஏற்றுமதிக்கு தக்க காரணிகளை பெருக்காமல் விட்டுவிட்டது. இதற்க்கெல்லாம் சிகரம் வைத்தாற்போல் ஓடாத நதியில் நீர்வளம் கேட்டுவிட்டது, காற்று மாசு, நிலத்தடி நீர் மாசு என்று ஏதேதோ காரணங்களைக்கூறி பல தொழிற்சாலைகளை மூட எத்தனித்து வருகிறது. அங்கு வெளியேறும் மாசு கலந்த நீரை தனி குழாய்கள் அமைத்து கடலில் கொண்டு சேர்க்க அரசுக்கு ஏராளமான செலவு பிடிக்குமாம். நானும் உதவ மாட்டேன், நீயாக ஏகலைவன் போல முன்னேறி வந்தாலும் விரலை வெட்டுவேன் என்று சொல்கிறது அரசாங்கம். எப்படி இருக்கிறது கதை?

4. படிக்க வேண்டும். பல உயர் பதவிகளுக்கு போகவேண்டும். நம் குடும்பத்தின் பெருமையை பறை சாற்றவேண்டும் என்றுதான் பல சராசரி தமிழர்களும் கனவு காண்கிறார்கள். பத்தாம் வகுப்பு தரம் கூட இல்லாத பல பிள்ளைகள் பி. ஈ., பி. டேக் போன்ற பல படிப்புகளை படித்துவிட்டு சராசரி பணிகளை தேடி அலைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஏதோ விரல் விட்டு எண்ணக்கூடிய ஒரு சிலரை தவிர ஏராளமானோர் சராசரி பணிகளில் சராசரிக்கும் கீழான சம்பளத்தை பெற்று வருகிறார்கள். இந்த அவல நிலையை இந்த அரசாங்கங்கள்தான் ஏற்படுத்தின. ஆளும் கட்சியை சார்ந்த பலருக்கு பொறியியல் மற்றும் தொழில் கல்லூரிகள் உள்ளன. இவற்றில் சேர ஆட்கள் வேண்டும். அதுவும் டொனேசன் கொடுத்து சேர வேண்டும். தரம் வேண்டும் என்று அவை வலியுறுத்துவதில்லை. தரத்தை நிர்ணயிப்பது மதிப்பெந்தானே ஆகையால் அவை மதிப்பெண்ணை வைத்துதானே மாணவர்களை சேர்க்க வேண்டும். அதற்கு அரசாங்கம் எப்படி உதவுகிறது என்று பாருங்கள். சுமார் நாற்பது அல்லது ஐம்பது மதிப்பெண்களை மட்டுமே பெற தகுதி வாய்ந்த மாணவனை என்பது தொண்ணூறு என்று மதிப்பெண்களை அள்ளி வழங்கி தேர்வு செய்கிறார்கள். ஐம்பது மதிப்பெண் மட்டுமே பெற்றால் அந்த மாணவன் சாதாரண அரசு கலைக்கல்லூரியில் குறைந்த செலவில் சேர்ந்து படித்துவிட்டு உடனடியாக ஒரு சராசரி வேலைக்கு விரைவாக சென்று தன் குடும்ப பொறுப்பை கவனிப்பான். அவனுக்கு தொண்ணூறு மதிப்பெண் வழங்கும்போது  பொறியியல் படிப்பு படிக்க ஆசை வருகிறது. பெற்றோர்களும் கனவில் மிதக்கிறார்கள். தங்களுடைய சொத்து சுகம் என அனைத்தையும் விற்று அடகு வைத்து மாணவனை தனியார் பொறியியல் கல்லூரிகளில் சேர்க்கிறார்கள். இவர்களை மேலும் சிக்க வைக்கவே வங்கிகளில் கடன்களும் கொடுக்கிறார்கள். தன்னுடைய தகுதிக்கு மீறிய படிப்பில் சேர்ந்த மாணவன் திணறுகிறான். தடுமாறுகிறான். தற்கொலை செய்து கொள்கிறான். மானவபருவத்தின் குறும்பு, சேட்டைகளை எல்லாம் இழந்து, இருபது வயதிலேயே அறுபது தோற்றம் கொடுத்துவிடுகிறான். அவனுக்கு உயர்ந்த பதவிகள் கிடைப்பது அபூர்வம். இன்போசிஸ் நாராயணமூர்த்தி "இப்பொழுது வரும் இஞ்சிநீயர்களில் பெரும்பாலானோர் ஆங்கில மற்றும் பொது அறிவில் தேர்ச்சி பெறாதவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். ஆகவே ஒரு பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு படித்த மாணவனுக்கு எங்கள் நிறுவனத்திலேயே பயிற்சி அளித்து எங்களுக்கு தேவையான பணிகளில் ஈடு படுத்தி கொள்வதையே நாங்கள் விரும்புகிறோம்" இத்தகைய கல்வி முறைகளினால் நம்முடைய குடும்பங்கள் கடனாளியானதோடு மட்டுமல்லாமல் கல்வி ஒரு வர்த்தகமாகி ஒரு சில பண முதலைகள் மட்டுமே கொழுத்து வருகின்றன.

5. அரசு ஊழியர்கள் ஒழுங்காக பணி செய்வதில்லை. லஞ்சம் பெறுகிறார்கள். ஊதிய உயர்வு கேட்டு அடிக்கடி வேலை நிறுத்தம் செய்கிறார்கள் என்று நாம் எப்பொழுது பார்த்தாலும் குற்றம் சொல்லுகிறோம். அனால் இத்தகைய அரசு பணிகளுக்குத்தான் நம்முடைய பிள்ளைகளை அனுப்ப துடிக்கிறோம். விதி விளக்காக சிறப்பாக பணி செய்யும் ஊழியர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். அவர்களால்தான் இந்த அரசு ஏதோ ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. தவறு செய்யும் அரசு ஊழியர்களை நம்மில் எத்தனைபேர் தட்டிகேட்கிறோம். லஞ்சம் கொடுக்காமல் காரியம் சாதிக்க நாம் தவறுகிறோம். போட்டிபோட்டுக்கொண்டு லஞ்சம் கொடுக்கிறோம். அரசு ஊழியர்கள் வேலை நிறுத்தத்தை உடைக்க செய்யும் செயல்களுக்கு நாம் ஆதரவு தருவதில்லை. பாவம் என்று தவறானவர்களுக்கு பரிந்து பேசுகிறோம். விளைவு இன்று ஒட்டு மொத்த அரசு எந்திரமே வேலை செய்ய லாயக்கற்றதாக செயலிழந்து நிற்கிறது. தரிசு நில கணக்கெடுப்பில் குளறுபடி, லட்சக்கணக்கில் போலி குடும்ப அட்டைகள் வழங்கியது, இறந்து போனவர்களுக்கும் தொடர்ந்து ஓய்வூதியம் வழங்குவது, சாதி சான்றிதழ் வழங்குவதில் மோசடி, போலி மதிப்பெண் பட்டியல் தருவது, போலி மருந்துகளின் நடமாட்டத்தை பெருக்கியது, மணல் திருட்டு, அரிசி கடத்தல், அரசியல்வாதிகளின் கைப்பாவையாக செயல் படுவது, ஒரே நிலத்தை பலருக்கு பதிவு செய்வது, அடுக்கு மாடி குடியிருப்பு கட்ட வரம்புக்கு மேல் அனுமதி வழங்குவது, உயர் நீதிமன்றம், உச்ச நீதிமன்றம் என்று கண்டனங்களை சந்திப்பது, ஏழை மக்களின் நிலங்களை வரம்பின்றி கையாக படுத்தி அதை பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கும் மற்றும் பெரிய பணமுதலைகளுக்கும் தாரை வார்ப்பது என்று எண்ணற்ற குற்றங்களை செய்து வருவதிலிருந்தே நாம் இந்த அரசும் அதன் இயந்திரமும் என்ன லட்சணத்தில் உள்ளன என்பதை தெரிந்து கொள்ளலாம்.